το συνειδητοποίησα όταν είπες πως είμαστε συνομήλικες εγώ και το ψυγείο: για χρόνια μετρούσα το ύψος μου με άξονα τα ράφια και βάραινα τη ζυγαριά στο περιεχόμενό του. υπήρχε μια γωνιά όπου έκρυβα σαν τη στρουθοκάμηλο κάτω από το νεσεστέ την αγαπημένη μου σοκολάτα για να μην τη βρίσκουν.
ένα βράδυ πήγα κοντά του να μετρήσω τον σφυγμό. πεσμένοι οι χτύποι του κι αυλάκια έσταζε το μυαλό του στο πίσω ράφι σχηματίζοντας μικρές λίμνες φρέον θάνατο. εγώ και το ψυγείο είμαστε συνομήλικες, ήρθε λοιπόν κι εμένα η σειρά μου να τα χάνω κάθε φορά που με τη ζέστη ανοίγει η πόρτα και φεύγεις. τα φθαρμένα του λάστιχα σαν το δέρμα που καλύπτει τους γοφούς μου έχουν μαλακώσει και δε σφραγίζει καλά το περιεχόμενο. οι αγαπημένες μου παρομοιώσεις ήταν πάντα οι ομηρικές, αρκετά εκτεταμένες ώστε να μπορεί να τις εντοπίσει ακόμα και κάποιος που δεν διάβασε ποτέ αρκετά, που ποτέ δεν αγάπησε την ορθογραφία
είναι άλλωστε μια σύμβαση, λέω, η σωστή θέση του η και του ι στη λέξη συνομίληκες
κάνουν παιδιά ενώ εγώ καταψύχω τα ωάρια σε αδιαφανή σακουλάκια, κάτω από την στριφτή τυρόπιτα, τα ψιλοκομμένα φύλλα μαϊντανού και το κουφάρι του κοτόπουλου που ξέχασα να ξεπαγώσω όπως είχαμε συμφωνήσει
τελικά φάγαμε απ' έξω, κι ό,τι μας περίσσεψε το βαλες στο ψυγείο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου