Έχουν περάσει τρία χρόνια και ακόμα έχω το γαλλικό
πληκτρολόγιο στο κινητό μου. Πού και πού,
όταν σχολιάζω ποιήματα στο ίντερνετ,
διορθώνει αυτόματα τον έρωτα σε ελευθερία. (Που είναι ταιριαστό,
υποθέτω.) Έχουν περάσει τρία χρόνια και ακόμα κοιμάμαι
γυρισμένη προς το παράθυρο γιατί είναι καλό
να νιώθεις τον ήλιο όταν ξυπνάς. Κάθε φορά που βλέπω έναν σκίουρο
σκέφτομαι πώς, απόλυτα εκστασιασμένος
από την ύπαρξή τους, προσπαθούσες να τους ταΐσεις φιστίκια
από το κάγκελο του μπαλκονιού σου. Και πώς έρχονταν
σε σένα και απαλά σκουντούσαν με τη μουσούδα τους τα χέρια σου. Δεν έχω ποτέ πει βλακείες
για τους σκίουρους από τότε. Ο έρωτας αφήνει αποφάγια, το έχω μάθει.
Δεν είναι ποτέ μια καθαρή φυγή. Αλλά τι τρόπος
να πεις αντίο: να εδώ, σ' έχω αγαπήσει,
φύλαξε λίγο για αργότερα.