Θεωρία της Αντικειμενικής Κατάρρευσης - Ali Shapiro (μετάφραση)

Αν ένα δέντρο πέσει στη γειτονιά σου και διαλύσει ένα κόκκινο στέισιον βάγκον που τελικά δεν οδηγάς εσύ, μπορεί κανείς ν' ακούσει πόσο δυνατά χτυπάει ακόμα η καρδιά μου; Αν αφήσω φλύαρα, ασυνάρτητα μηνύματα στον τηλεφωνητή σου ζητώντας συγχώρεση στις τέσσερις το πρωί, παραμένει εντυπωσιακό πως έχω κόψει το ποτό; Και αν απλά σε καλέσω και το κλείσω; Αν σε κλείσω σε ένα κουτί με μια φιάλη δηλητήριο και μια ραδιενεργή πηγή, στο τέλος θα ερωτευτείς και πάλι μιαν άλλη; Και αν δεν ανοίξω ποτέ το κουτί, θα είσαι για πάντα ταυτόχρονα ερωτευμένος με μιαν άλλη κι εμένα; Αν μου λείπεις, γίνεται να μη θέλω να σε δω; Αν σε αγαπάω, γίνεται στ' αλήθεια να μη μου λείπεις; Αν υπάρχει μια στεγανή πόρτα ανάμεσά μας και χρειάζεται ένας δαίμονας για να ανοίξει, θα πλημμυρίζει το σώμα μου θερμότητα κάθε φορά που νομίζω ότι σ' ακούω να χτυπάς; Και αν το σώμα μου είναι ένα απομονωμένο φυσικό σύστημα εντός του οποίου η εντροπία δεν μειώνεται ποτέ, θα χόρταινα ποτέ αυτή τη θερμότητα; Κυματίζει η σημαία, ή κυματίζει ο άνεμος, ή συνεχίζει ο άνεμος να ρίχνει τα μαλλιά μου στα μάτια μου για να είναι λες και τα πάντα κυματίζουν; Αν σ' αγαπώ και μου λείπεις αλλά δεν θέλω να σε δω, και αν αρχίσω πάλι το ποτό, κι έπειτα θέλω να σε δω αλλά δεν ξέρω πού θα σε βρω, και όλα τα δέντρα στο πάρκο μοιάζουν να καταρρέουν, συμβαίνει στ' αλήθεια; Ή καταρρέω εγώ; Αν το έχω χάσει τελείως αλλά μοιάζω να το διαχειρίζομαι μπροστά σου, έχει κάτι στ' αλήθεια χαθεί; Κι αν σ' αγαπώ αλλά ξεχνάω να σ' αγαπώ, ή αν σ' αγαπώ και ξεχνάω να στο λέω, ή αν θυμάμαι το δωμάτιο και τα ρούχα στο πάτωμα και πού βρίσκονταν τα χέρια σου και πού τα δικά μου αλλά δεν θυμάμαι την πόρτα, τότε πού έχεις πάει;