Επειδή έφυγες, παίρνω ένα βιβλίο στο κρεβάτι:
Η Φλόγα του Πάθους. Με το θηκάρι στον μηρό του,
ο Σερ Μάξιμος αποσπά την προσοχή της παρθένου
από την προσευχή της. «Το είδος έχει πεθάνει»,
έλεγες ενώ, παρασυρμένη από ιστορίες με γαμήλιους όρκους,
χιμούσα στο ράφι με τα Ρομάντζα. Έμαθα να λέω ψέματα
για τη μέρα μου, να συλλέγω Άρλεκιν κρυφά
όσο ήσουν στη δουλειά, το γραφείο σου γεμάτο
με κόκκινα στιλό. Μα πια με πιάνει χασμουρητό
όταν διαβάζω μετά τη γαμήλια νύχτα του ζευγαριού.
Κλείνω τη Φλόγα, πριν καν φτάσω στα μισά.
Το ξίφος του μαραίνεται ενώ εκείνη μιλάει ακατάπαυστα
για το πώς οι εραστές πρέπει να παραμένουν πιστοί. Θα έγραφα
ένα εναλλακτικό τέλος, αν μπορούσα, για σένα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου