Είναι άνοιξη ξανά, Halina Poświatowska (μετάφραση)

Είναι άνοιξη ξανά, άνοιξη τόσο παράδοξα οικεία: γιατί τότε η ποίηση πνίγεται με το σάλιο της; Το δέντρο έξω από το παράθυρό μου λογοκλέβει για εικοστή συναπτή χρονιά, προσθέτοντας πράσινα φύλλα σε πράσινα φύλλα. Τα άνθη της κερασιάς δεν διαφέρουν από την πρώτη κερασιά, η ίδια μυρωδιά με χτες διαποτίζει τον αέρα. Και, παρότι οι γέροι λένε πως είναι ενοχλητικό, η αδερφή μου φιλάει κάποιον κάτω από το ίδιο δέντρο στο οποίο φιλιόμουν κάποτε κι εγώ, μιμούμενη πάντοτε το πρώτο φιλί. Θα μπορούσα ακόμα να σου πω για τα γρασίδια, όλα τα γρασίδια που βλάστησαν από σπόρους πιστά κι επίμονα, το ίδιο, το ίδιο ακριβώς γρασίδι όπως μήνες πριν. Ο κόσμος δεν φοβάται να αντιγράψει όταν πρόκειται να φτιάξει νέα ζωή, και πάντα εξίσου παράδοξος και μονότονος μέσα στην επιμονή του είναι ο θάνατος. Γιατί τότε κρίνουμε τα ερωτικά ποιήματα, γιατί τα κατηγορούμε για την έλλειψη αιδούς τους και τα πρωτόγονά, χαοτικά τους βογκητά ευχαρίστησης, που πιστά αντιγράφονται αιώνες τώρα, αδιάφορα για το ποιος τα διαβάζει;