Άνδρας που μεταφέρει καναπέ - Tony Hoagland (μετάφραση)

Τι να συνέβη στη Σίντι Μόρρισον, εκείνη τη συμπαθητική νεαρή λεσβία;

Άκουσα πως μετακόμισε στην πόλη και σοβαρεύτηκε.

Αντάλλαξε τις αρβύλες της για ψηλά τακούνια και κομψό ταγιέρ.

Έχει ασφάλιση και κοπέλα δικηγόρο.

Προσωπικά, δεν θέλω να αλλάξω.

Είναι Ιανουάριος και ακόμα γράφω στο καρνέ μου Νοέμβρη.

Δεν θέλω να διαβώ το κατώφλι της χρονιάς.

Φοβάμαι πως κάτι θα καταρρεύσει πίσω μου.

Φοβάμαι πως το ίδιο μου το παρελθόν θα αρχίσει να με ξεχνάει.

Τώρα τα ηλιοβασιλέματα είναι σαν σάλτσα κράνμπερι

χυμένη πάνω στους κίτρινους λόφους, και ναι,

η ομορφιά αυτή είναι τόσο έντονη που πονάει —

πονάει γιατί δεν είναι προσωπική.

Κι ωστόσο κοιτάμε, καθόμαστε στα μπαλκόνια μας

και ατενίζουμε, — γεμάτοι ένταση, 

λες και κατεβάζουμε ένα σφηνάκι βότκα, σκέτο,

και έπειτα, νιώθουμε εξαγνισμένοι και λυπημένοι και κάπως Ρώσοι.

Όταν ο Ντέιβιντ βρέθηκε στην πόλη την προηγούμενη εβδομάδα,

του έκανα μια μεγάλη σκηνή για το πόσο στεναχωρημένος ήμουν

γιατί ήθελα στην επιστροφή να μεταφέρει στη Σούζαν

πως υπέφερα χωρίς εκείνη —

αλλά τότε έφυγε και ανακάλυψα

πως ήμουν δυστυχισμένος

—κάτι που με έκανε να νιώσω καλύτερα για μένα—

γιατί, στην τελική, δεν θέλω ο χρόνος να με αφήνει ανέγγιχτο.

Τι υπέροχη εκδρομή είναι αυτή,

αυτή η συνηθισμένη ζωή με τα μυρμήγκια και τα περιτυλίγματα των σάντουιτς,

με τα πρόστυχα ηλιοβασιλέματα και τις κηδείες-πακέτο για το σπίτι.

Και αυτός ο εξαιρετικά σύνθετος πόνος μέσα στο στήθος σου

αυτή η διαλυμένη επιθυμία

σαν ένα βαρύ έπιπλο μέσα σου

την κουβαλάς, σε καίει, σε ρίχνει —

τότε σταματάς, και ακουμπάς πάνω της.