κρεμασμένα από το παράθυρο, πνιγμένα στο αίμα: τρεις η ώρα και κανείς δεν ανέπνευσε: πρέπει να φάω και μου ανεβαίνει η καρδιά στο λαιμό- στην άκρη του ματιού μου ζει μια πυγολαμπίδα που αστράφτει όταν βρέχει χώμα και αγκάθια τη στιγμή που οι άνθρωποι απολαμβάνουν όλο και περισσότερο, δυστυχούν όλο και λιγότερο γιατί εθίζονται στη μιζέρια τους, ρουφάνε την είδηση από το τεράστιο βυζί της διαδικτυακής τους τροφού και μετά διαστέλλονται, εκρήγνυνται και σκορπούν γύρω τους δεκάδες αναμνήσεις. πίστα γεμάτη γαρύφαλλα, πιατάκι πλαστικό με σουβλάκι, νερό με γεύση λουλούδι και δύο βάτραχοι πράσινοι-καφέ
κι η ώρα νομίζω είναι η καλύτερη ώρα για να σταματήσουμε να ανασαίνουμε. αν το κάνουμε όλοι αρκετά ταυτόχρονα, πιστεύω πως θα 'ρθει το τέλος του κόσμου. το γαμημένο τέλος του κόσμου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου