σε μια από τις εκδοχές που εκλογικεύουν τα πράματα, χτύπησα ανεπανόρθωτα τη νύχτα που σμπαράλιασα το λάπτοπ. ζούμε σε ένα όνειρο που βλέπω. είχα θυμώσει λοιπόν τόσο πολύ που σε άφηνα να με κάνεις να νιώθω πως δεν υπάρχω ενώ το βλέμμα του μπάρμαν ανεβοκατέβαινε στους ώμους μου. ναι, κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά αυτές τις διαδικασίες- μα είχες αποφασίσει πως έχω χάσει το νόημα γενικά και όχι μόνο σχετικά με όσα αφορούν το κρεβάτι σου και επαναλάμβανες ασταμάτητα την ίδια φράση λες και κάποιος μας είχε βάλει σε κακή διανομή κυριακάτικης εφημερίδας και η ζωή μας κολλούσε στο ίδιο πάντα λεπτό
οι μεγάλες θλίψεις σου γεννάνε μέλη στο σώμα. έτσι έχω αποκτήσει πολύ περισσότερα χέρια και γλώσσες απ' όσα χρειάζομαι. δεν τα κλέβω, τα δανείζομαι. δύο καλοκαίρια παλιότερα, λίγο μετά το σμπαράλιασμα, η πόλη δεν είχε νερό για αρκετά παραπάνω απ' όσο μπορούσε να αντέξει. πίστεψα τότε ότι τίποτα δεν μπορεί να πάει καλά σ' αυτό το μέρος γιατί οι άνθρωποι σκέφτονται μόνο το σώμα τους και το συλλογικό μας πτώμα ζέχνει ήδη από το υπόγειο. πολύ για να συνεχίσουμε να το αγνοούμε. σου είπα μάλιστα πως αν όλα αυτά συμβαίνουν όταν απλά μας κόβουν για τρεις μέρες το νερό, δε θέλω να ξέρω πόσο χρόνο θα μας έπαιρνε να σβηστούμε απ' το χάρτη αν έμπαινε μια επιδημία στην πόλη
με είπες υπερβολική και
πήγα να πλυθώ στη μάνα μου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου