το καρπιαίο σύνδρομο στάλθηκε στους ανθρώπους για να τους υπενθυμίζει τη θέση τους: κρεμάμενοι επι ξύλου. κρατάω το πρόσωπό μου ανέκφραστο, προσπαθώ να μη βάζω τα χέρια στο στόμα και στα μάτια μου- αφήνω την παύση να γίνει ολόκληρο. πώς έκοψες αυτό το δέντρο; με τα δόντια ή μήπως το λύγισες ανάμεσα σε δείκτη και παράμεσο;
γελάς. λες δεν βρίσκομαι στην ηλικία μου, ασε που στα σίγουρα δεν μοιάζει να είμαι από εδω- καλό θα ήταν να κάνω ό,τι κι εσύ, να αδράξω τη μέρα γερά. μετά, δυο τρία παιδιά, ένα σπίτι στο λόφο πάνω από τη θάλασσα, ένας άνδρας που να με καταλαβαίνει και να βοηθάει στα ψώνια τις καθημερινές. κι ένα καρπιαίο σύνδρομο, προσθέτω.
κοιτάμε τις λευκές σκηνές στο φόντο. σταδιακή απομάκρυνση του φακού από πάνω μας, φειντ άουτ, έναρξη απαλής απροσδιόριστης μελωδίας, ονόματα συντελεστών σε κακαίσθητη γραμματοσειρά. μια ταινία που ενδεχομένως δε θα θέλεις να ξαναδείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου