όσο αποφεύγω να σχολιάσω, αποδεικνύομαι πολύ καλύτερη στην ισορροπία απ' όσο πίστευα και ίσως να 'πρεπε να 'χα γίνει ακροβάτιδα σε τσίρκο, να ταλαντώνομαι πάνω από τα φτερά του έρωτά σου ανέπαφη, να μάθαινα μια γλώσσα λατινογενή με επάρκεια και να τραγουδούσα σ' αυτή χωρίς πολύ να με νοιάζει πώς ακούγομαι. το λέω αυτό γιατί συνειδητοποιώ μέρα με τη μέρα πως αυτή η γλώσσα είναι που με τρελαίνει όπως γράφει τις ειδήσεις, όπως ζητάει βοήθεια και αρχίζει να εξιστορεί τα νέα της ημέρας, του μήνα, της τελευταίας χιλιετίας και όπως τα λέει σκέφτομαι φαντάσου μια μέρα όπως διδάσκω να ανακαλύψω με τρόπο τυχαίο πως δεν είναι γλώσσα αυτό που συμβαίνει εδώ- γιατί γλώσσα σημαίνει πομπός δέκτης δέκτης πομπός ενώ εμείς απλά εκπέμπουμε ασύγχρονα την απομακρυσμένη μας συνύπαρξη σε ένα χέρι αόρατο και δεν μπορούμε να ερωτευτούμε γιατί δεν υπάρχει έρωτας δίχως γλώσσα- κι αυτό το σκέφτομαι κάθε φορά που μαγειρεύω σπανάκι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου