μου υπογράμμισες ενώ έκλαιγα στον πάτο του σαλονιού σου που συνορεύει με μια κουζίνα, ένα μπαλκόνι και μια κρεβατοκάμαρα ότι δεν μπορούν όλοι να βγαίνουν έξω με το καρτελάκι τους δεμένο στο χέρι και να απαγγέλλουν
στα τρία μου κατάλαβα πως δε θα απολαύσω ποτέ το σεξ
στα δέκα μου έχασα κάθε πίστη στον έρωτα
στα δεκαοκτώ μου συμβιβάστηκα με τον θάνατο
στα εικοσπέντε μου παίρνω αναδρομικά μιας σύνταξης που δεν άξιζα αλλά πέθανε ο σύζυγος μου που είχε χρόνια εμπειρία σε αυτές τις μαλακίες: έξι
εγώ έκανα πως δεν άκουγα, και παράλληλα προσπαθούσα να μην κλαίω, δε μου πάει, το ξέρω απ' όταν η μάνα μου λεγε <κλαις κι άσχημα> και κλαίω, και τα πράματα είναι άσχημα ή επειδή είναι άσχημα κλαίω, ή απλά δεν μου πάει το κλάμα- οι μαύρες σακούλες κάτω απ' τα μάτια μου κάνουν μέρες να ξασπρίσουν και αν τις εκθέσω στον ήλιο του αιγαίου σαν νησιώτικο τοπίο του Ελύτη γεμίζω φακίδες που σε λίγα χρόνια θα δώσουν τη θέση τους σε όχι και τόσο εκφραστικές ρυτίδες- το πρόσωπό μου αβαείο μιας πρωτοπεθαμένης και πρόωρα θαμμένης ηδονής. οπότε αγνοώντας αυτό που είπες επιδεικτικά εκφώνησα δυνατά με το να χέρι πάνω στην κούπα του καφέ και τ' άλλο στο instagram <σου έχω πει ποτέ ότι μπορώ να καταλάβω πότε χωρίζει κάποιος; είναι σαν ένα περίεργο ταλέντο που δε θα μου χρησιμεύσει πουθενά> δεν μου απάντησες καν, συνέχισες να ισιώνεις κορνίζες στον τοίχο και ρώτησες αν θέλω ένα πιάτο φακές ή να τις πετάξεις γιατί νομίζεις έχουν ξινίσει
στο μεταξύ εγώ σκεφτόμουν πώς κινείται ένας μέσος άνθρωπος όταν δεν έχει σχέση, όταν έχει, όταν είναι μαζί με το ταίρι του στο χώρο, όταν είναι σε χώρους χωριστούς και κυρίως όταν πλησιάζει η ώρα για τη μεγάλη μετάβαση της μοριακής διάσπασης. μετά θυμήθηκα πως δεν μπορώ να μιλάω για μέσο άνθρωπο, μόνο για επιμέρους περιπτώσεις και αμέσως ήρθαν στο μυαλό μου ένα ζευγάρι σκαιώδη μάτια να γλείφουν την πλάτη μου από τον αυχένα μέχρι τον κώλο και εκεί θα σταματήσω να κλαίω, νομίζω ήρθε η ώρα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου