[...]
Σου είπα στην πορεία του κειμένου ότι ο Shakespeare είχε μια αδερφή. Μα μην την ψάξεις στη βιογραφία του ποιητή από τον Sir Sidney Lee. Πέθανε νέα - αλίμονο, ποτέ της δεν έγραψε μια λέξη. Βρίσκεται θαμμένη εκεί που πια σταθμεύουν τα λεωφορεία, απέναντι από τον Ελέφαντα και τον Πύργο.* Τώρα, η θεωρία μου είναι ότι η ποιήτρια, η οποία ποτέ της δεν έγραψε μια λέξη και βρίσκεται θαμμένη στη διασταύρωση, ζει. Ζει μέσα σ' εμένα και εσένα, και σε πολλές ακόμα γυναίκες που δε βρίσκονται εδώ απόψε, γιατί πλένουν πιάτα και βάζουν τα παιδιά για ύπνο. Αλλά κυρίως ζει, γιατί οι μεγάλες ποιήτριες δεν πεθαίνουν, είναι αδιάκοπα παρούσες, χρειάζονται μόνο να τους δοθεί η ευκαιρία να περιδιαβούν ανάμεσά μας αυτοπροσώπως. Αυτή την ευκαιρία, όπως το έχω σκεφτεί, είναι τώρα στο χέρι σου να της τη δώσεις. Ακράδαντα πιστεύω πως αν ζούσαμε σε έναν άλλο αιώνα -μιλώ για την κοινή ζωή η οποία είναι η πραγματική ζωή και όχι οι μικρές ξεχωριστές ζωές που ζούμε σαν άτομα- και βγάζαμε ένα πεντακοσάρι το χρόνο η καθεμία και είχαμε τα δικά μας δωμάτια, αν συνηθίζαμε στην ελευθερία και στο κουράγιο να γράφουμε αυτό που πραγματικά σκεφτόμαστε, αν ξεφεύγαμε λίγο από το μέσο σαλόνι και αντιλαμβανόμασταν τα άτομα όχι μόνο μέσα από τις σχέσεις που δημιουργούν με άλλους ανθρώπους αλλά και μέσα από τη σύνδεσή τους με την πραγματικότητα, και τον ουρανό, και τα δέντρα, ή οτιδήποτε κρύβουν μέσα τους, αν βλέπαμε πέρα από το φάντασμα του Milton, καθώς κανένα ανθρώπινο ον δε θα έπρεπε να μας περιορίζει τη θέαση, αν αντιμετωπίζαμε το γεγονός, γιατί γεγονός είναι, ότι δεν υπάρχει κάποιο μπράτσο να μας στηρίξει, αλλά πως προχωράμε μοναχικά και βρισκόμαστε σε σύνδεση με τον πραγματικό κόσμο και όχι μόνο με αυτόν που ορίζουν ως κόσμο οι άντρες και οι γυναίκες, τότε θα δημιουργούσαμε την κατάλληλη ευκαιρία ώστε η νεκρή ποιήτρια που ήταν αδερφή του Shakespeare να φορέσει ξανά το σώμα που συχνά απεκδυόταν. Διαχωρίζοντας τη ζωή της από τις άγνωστες ζωές των προδρόμων της, όπως ο αδερφός της έκανε πριν από αυτήν, θα γεννηθεί. Όσο για τον ερχομό της χωρίς προετοιμασία, χωρίς τη δική μας προσπάθεια, χωρίς την πίστη πως όταν γεννηθεί ξανά θα καταφέρει να ζήσει και να γράφει την ποίησή της, αυτό δε μπορούμε να το προσδοκούμε, αυτό θα ήταν αδύνατο. Όμως πιστεύω πως θα έρθει αν μοχθήσουμε για εκείνη, και αυτού του είδους ο μόχθος, ακόμα και αν βρίθει φτώχεια και αφάνεια, θα ανταμειφθεί.
Τέλος
*μέρος στο κεντρικό Λονδίνο αλλά, τα omnibuses μεταφράζονται και ανθολογίες, πιθανό λογοπαίγνιο με τους συγγραφείς και τον χρυσελεφάντινο πύργο (ivory tower).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου