Οι προβολείς μου θόλωσαν το βλέμμα και τη μνήμη.
Εγώ ήμουν ο Άμλετ, ο δον Ζουάν ή ένας τίμιος δόγης
του δεκάτου εβδόμου αιώνα, αισθησιακός και περιπετειώδης.
Με ευχαριστούσε το χειροκρότημα, από τη δόξα ό,τι είχε μείνει.
Οι φωτογραφίες στον τύπο, τα κοκτέιλ... Ήταν ωραίο
να ζεις, και εύκολο. Η εσωτερική διακόσμηση
μοιάζει ήδη διαλυμένη. (Η τέχνη είναι μια εξόφληση
πιο ακριβή απ' τη ζωή.) Κι εγώ ένα παιδί τρυφηλό και μοιραίο .
Είχα αυτό που όλοι οι άνθρωποι επιθυμούσαν: αγάπη,
ταξίδεψα στον κόσμο, απόκτησα αυτό που γεννά το μίσος:
δόξα. Και στο τέλος δεν ξέρω ποιος είμαι. Αντίο,
η αυλαία πρόκειται να πέσει για έσχατη φορά. Τα άνθη
που περιμένω μαραμένα στέκουν. Θ' απομείνει κάτι από μένα ίσως;
Στα θεωρεία του κόσμου τ' όνομά μου κάποτε αντηχούσε σαν θείο.
[συλλογή: Vidas improbables/ Απίθανες ζωές ]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου