αν χρειαστεί θα μπορέσετε να μας βοηθήσετε λίγο και στα μαθηματικά;
τις πιο πολλές φορές όταν τρεμοπαίζει το φυλλοκάρδι μου στο κλείσιμο και τ' άνοιγμα της πόρτας και του παράθυρου στο ίντερνετ φοβάμαι πως ό,τι μπορούσαμε να πούμε για τον έρωτα το είπαν ήδη άλλοι/ μα σε κάθε αναδιατύπωση απ' την αρχή για σένα κλαίω- και λέω, ή μάλλον θα ήθελα να πω πολλά, πάρα πολλά και εύχομαι να γινόταν ν' απαντήσεις, αλλά εσύ σφίγγεις τα χείλη τόσο που νιώθω θα σκάσουν σαν αμπούλες για μεταμφίεση αποκριάτικη και κοιτάς λίγο πιο πάνω αριστερά από τον ώμο μου, η ατέλειωτη αμόρσα της μη αμφίδρομης σχέσης- διαλέγουμε λέω/ επιλέγουμε λέω να μη μας αγαπάνε από φόβο μην αγαπηθούμε και δεν το αξίζουμε. χρόνια έτσι εξηγούσα την έλλειψη πραγματικότητας μέσα μου μέχρι που σήμερα συμφώνησα πιο πολύ μ' εμένα όταν άκουσα να το διατυπώνει καλύτερα ένας άλλος και τώρα στέκομαι στον καθρέφτη απέναντι, κοιτάζω την κυρία απέναντι μου, ζυγίζω τις μέρες τις ώρες τα γραμμάρια σε ζυγαριά ακριβείας για μεγάλες μαγειρικές συνταγές, κάποιες φορές βάζουμε μαγιά για να φουσκώσει/ μας εντυπωσιάζει δίχως άλλο το μέγεθος/ και ξεχνάμε πως μέσα αέρας- σχεδόν άδειο
" Ήθελα να κάνω και γω κάτι καλό σε αυτό τον κόσμο άλλα τότε σε είδα.[...]
Και αν το ήξερα οτι είναι τόσο ωραία να μην σε αγαπάνε θα το είχα δοκιμάσει απο καιρό."
(The boy, "Σιμον Σουλ", άλμπουμ: Παραδουλεύτρα)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου