σήμερα έφαγα μπρόκολο στη μέση της τσιμισκή.
σταμάτησα δεξιά, άνοιξα το τάπερ μου και παρατηρούσα τα αυτοκίνητα που περνούσαν δίπλα από το παράθυρό μου. πάντα μ' έπιανε πανικός με το να κάθομαι μόνη μου στα μαγαζιά. σκέφτηκα πως για το αποπνικτικό μου άγχος μπορεί να φταίνε εκείνα τα ατέλειωτα σχολικά διαλείμματα που κατάφερνα να κρατάνε τόσο ακριβώς όσο ένα πράσινο μήλο. είναι μεγάλη υπόθεση να μπορείς να τρως μόνος σου στη μέση του διαλείμματος, αλλά ακόμα μεγαλύτερη στη μέση της τσιμισκή, με το ραδιόφωνο να παίζει κάτι απροσδιόριστο και χωρίς να έχεις θυμηθεί να βγάλεις αλάρμ, έχοντας την ψευδαίσθηση πως μπλοκάρεις την είσοδο του πάρκινγκ μέχρι να διαβάσεις τα ψιλά γράμματα
ΔΕ-ΠΑ: 8-6
το πιο περίεργο με το μπρόκολο είναι πως αποτελείται από δεκάδες εύθραυστες στρόγγυλες κορυφές οι οποίες βρίσκονται καλά καρφωμένες σε έναν γιγαντιαίο κορμό που μοιάζει τρομακτικά αταίριαστος με το υπόλοιπο λαχανικό με αποτέλεσμα να αναρωτιέσαι αν όντως αυτό πρέπει να το πετάξεις ή να το φας και μασάς ξανά και ξανά λέγοντας το πλήρωσα 2 ευρώ πρέπει να τρώγεται, αλίμονο σε μας
το πιο περίεργο με το μπρόκολο είναι πως αποτελείται από δεκάδες εύθραυστες στρόγγυλες κορυφές οι οποίες βρίσκονται καλά καρφωμένες σε έναν γιγαντιαίο κορμό που μοιάζει τρομακτικά αταίριαστος με το υπόλοιπο λαχανικό με αποτέλεσμα να αναρωτιέσαι αν όντως αυτό πρέπει να το πετάξεις ή να το φας και μασάς ξανά και ξανά λέγοντας το πλήρωσα 2 ευρώ πρέπει να τρώγεται, αλίμονο σε μας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου