δες μας , καθρεφτιζόμαστε πίσω από την πόρτα του μπάνιου- υψώνουμε το κινητό τηλέφωνο για να απεικονίσουμε την αντανάκλασή μας αυτάρεσκες αυτοσκηνοθετούμενες απειλές της ανατροπής που όλα τα προβλέπουν πριν συμβούν κι όλα τα διαβλέπουν τα cookies που αποδεχόμαστε ασταμάτητα ανάμεσα σε αντίχειρα και δείκτη δεκάδες ψίχουλα- ο καφές μου ισοπεδώνει τους γευστικούς κάλυκες, πια γεύομαι μέσα απ' τον οισοφάγο δεν τραγουδώ- μόνο διαβάζω και την ανυπαρξία της ουσίας μας ρεύομαι
η Γκρέτα Γκάρμπο φιγουράρει στη σελίδα ενός πανάρχαιου περιοδικού κι εγώ ακολουθώ με τη γλώσσα τις γραμμές απ' το πρόσωπό της με κίνδυνο να την χαρακώσω στην άκρη της σελίδας, τότε είναι που σκέφτομαι πως ίσως κάποτε εκείνη να μουν μα δε μιλώ σουηδικά κι ας βρισκόμαστε στην εποχή του βωβού κινηματογράφου κι όχι αυτή της ακατάπαυστης μετανάστευσης, πρέπει να μάθω
- διαισθάνομαι πως επειδή η Γκρέτα Γκάρμπο δεν χρησιμοποίησε ποτέ τη φωνή της ή απλά εσύ ποτέ δεν την άκουσες/ γι' αυτό και τόσο πολύ σ' ενοχλούν ολες οι Γκρέτες του κόσμου που τώρα μιλάνε ενώ εσύ στέκεσαι με τα πόδια γυμνά στη μέση της κουζίνας σου και τα παγάκια του φραπέ που γλίστρησαν από την παλάμη σου κατακρημνισμένα πια σχηματίζουν μικρές λιμνάζουσες κηλίδες/ στα γαλάζια της φτερά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου