σπίτι μηδέν, υπήρξε, όπως και ώρα- αλλά κανείς δε θυμάται, δεν αποτελώ εξαίρεση
το πρώτο σπίτι είχε ρωγμή που πίστευα θα το σχιζε στα δύο, εφιάλτης στα πρώτα όνειρα και διαρκής αποφυγή της επαφής με τον τοίχο- το δεύτερο, είχε σοφίτα και υπόγειο απ' όπου αναδυόταν στον ύπνο μου ο θάνατος, το τρίτο έμοιαζε με ψέμα -αν με ρωτάς- πρώτη φορά κατάλαβα τι θα ακολουθούσε, το τέταρτο δε με άφηνε να κοιμηθώ για ένα μήνα, το πέμπτο φώναζε το όνομά σου στα ντουβάρια, το έκτο είχε μια αμήχανη στάση απέναντι μου, το έβδομο ήταν δωμάτιο όχι σπίτι και φοβόμουν θα καταλήξω γκαζωμένη με στάλες υγρασίας γύρω από τα μάτια.
γράφω απ' το όγδοο με τα χέρια κομμένα και εσύ που πια δεν ακούς, εσύ που πια δεν υπάρχεις- εγώ είμαι η μόνη άνθρωπος που κατάφερα να επιβιώσω απ' αυτή την καταστροφή κι αυτό γιατί ήξερα ν' αλλάζω εύκολα σπίτια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου