δεν ξέρω αν ο πόνος δεξιά είναι απ' το ξηλωμένο πλευρό- ξαρμυρίζω τα μαλλιά, τις πετσέτες, το δέρμα
κι όταν βουτώ με κοιτάνε όλες οι φυλές, μα μόνο οι φίλες στα μάτια- κι όπως ο ήλιος βγαίνει, αέρας χτυπάει τις αποδυναμωμένες μου ρίζες
δεν είμαι δέντρο τελικά, ούτε βολβός- χώμα θα γίνω, κι όχι ακόμα, στο παρόν τα παπούτσια μου λάσπη και τα μάτια μου γύρη- αυτή η εποχή δεν παύει ποτέ να εκπλήσσει
πώς εγώ που πάντα μέσα στους άλλους άνθιζα, τώρα ξασπρίζω τις φύτρες μου μόνη
δεν είμαι ανθός τελικά, ούτε καρπός- απαγορευμένοι κώδικες συμπεριφοράς κι αρ γιου στάρβινγκ
μοναχά απ'ανθρώπους
και άλλα δεινά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου