και απομένει μόνο το καταφύγιο της ομορφιάς που βρίσκεις στον ίδιο σου τον θάνατο,
μην αφήσεις ποτέ να σε πούνε Άννα.
Κι εγώ το ξέρω,
πως δεν με λένε Άννα,
αλλά την έχω δει
να σπάει
όπως σπάει ένα ερωτικό γράμμα
—όπως σκίζεται, καλύτερα,
με το κροτάλισμα των λεπτών δαχτύλων—
σε κάθε άκρο του.
Μην αφήσεις ποτέ κανέναν να σε πει Άννα,
εκτός αν ήσουν η Άννα πάντοτε.
Τότε, περίμενε την κατάλληλη στιγμή:
κρύα μέρα, μέτρια κίνηση,
ο καπνός που φεύγει ή έρχεται
και πήδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου