«Ξέρουμε, πάντα από τους ειδικούς, ότι ο Ιοβελλάνος, όταν ο Γκόγια ζωγράφιζε το πορτραίτο του, είχε μόλις αναγορευτεί «υπουργός χάριτος και δικαιοσύνης» του βασιλιά. Αυτή ήταν η πιο φιλελεύθερη στιγμή του Διαφωτισμού -μερικοί μήνες στα τέλη του 1797 και στις αρχές του 1798- που γνώρισε ποτέ η Ισπανία».
—T.J. Clark
1.
Τότε, λοιπόν, πού είναι ο
Υπουργός Χάριτος και Δικαιοσύνης,
Υπουργός Χάριτος και Δικαιοσύνης,
ο υπουργός μας
για το τέλος της άγνοιας του νόμου;
Ο νόμος είναι κοινώς αποδεκτός. Τσακ τσακ
πέθανες. Τσακ για ακριβή μέτρηση.
Τα σωθικά του Γκόγια απλώνονται
σαν κηλίδα σε κόμιξ, κόκκινο
πάνω στον μαύρο μανδύα της δολιοφθοράς.
Και τότε, σε αυτή την πόλη, το φως
διαλύεται σε
θραύσματα — γυαλί, νόμισμα,
παπούτσι, βιβλίο. Βιβλίο;
Δες! Δες! Μπορείς να δεις το βιβλίο;
Οι σελίδες είναι βρεγμένες. Μπορείς να τις γυρίσεις;
Βούτα τον αντίχειρά σου σε λάδι. Ξήλωσε τη ράχη του.
2.
Της Ιστορίας ο ορίζοντας
αναμειγνύεται με πλήθη που τρέχουν,
φουρτουνιασμένα κύματα, κινητά όρια
που δεν εγκρίνει ο νόμος. Της Ιστορίας
ο ορίζοντας
στριμώχνεται μέσα σε μικρές βάρκες
που διασχίζουν αγριεμένα νερά.
Ψάξε τον απογευματινό ουρανό,
χρυσά και κίτρινα
πιο λαμπερά από ένα δισκοπότηρο,
μισοφέγγαρο ενός αγίου. Ζωγράφισε το. Ψάξε
στην αναταραχή για αποκαΐδια,
λευκά χοτ ντογκ. Μάτριξ
της παραίσθησης, παίρνουν κουράγιο από την επιθυμία και
της λογικής τον καταστροφικό φορέα
που εγκυμονεί έναν θεό. Το φεγγάρι της Σαπφούς
διασταυρώνεται με το φτερό μιας κουκουβάγιας. Αγαπητή γκριζομάτα
Αθηνά, παρακαλώ επίτρεψε
τη μεταφορά
με ασφάλεια μέσα από τα νερά. Κάνε το ταινία.
3.
Παγιδευμένος από ένα φάντασμα, πολλά φαντάσματα, ένας οικοδεσπότης
φαντασμάτων. Αυτά
δεν τραγουδούν
αλλά κοιτούν επίμονα μια σκιά
που συρρικνώνεται πάνω σε νομίσματα
που μιμούνται τον ήλιο.
Ο νεαρός άντρας
στην οθόνη είναι άχρονος.
Μιλά στο άγνωστο
από ένα κατεστραμμένο δωμάτιο. Εμείς δεν μπορούμε
να δούμε τους συνομιλητές του ούτε να ακούσουμε τις εκ
πνοές τους. Στο μεταξύ, μέσα στο στάδιο, χιλιάδες
σηκώνονται για να τραγουδήσουν με μια φωνή
έναν εθνικό ύμνο.
ω, μπορείς να δεις στης αυγής
τα υπολείμματα
βόμβες να σκάνε στον αέρα. Κατάγραψέ το.
4.
Η ατζέντα έχει ένα ρέκβιεμ —
χάλκινα, κρουστά, βαρύτονο σόλο
υψώνεται πάνω από τη χορωδιακή άνθιση.
Κοίτα πάνω και πάνω, η αυλαία σηκώνεται!
Αλλά τα φύλλα είναι πεσμένα
και η οικογενειακή ψυχή διχασμένη:
ο πληθυντικός του εγώ δεν είναι εμείς.
Και μέσα στο όχι εμείς, εμείς
δραπετεύουμε
μέσα στον φράχτη ενώ οι μηχανές
χορογραφούν τον φωνικό τους ήχο.
Ας επινοήσουμε μια ιστορία. Ας ξεκινήσουμε
με μια εκδρομή σε
μονοπάτια, λιβάδια, ξέφωτα,
δάση, υφάλμυρες λίμνες, μυρωδάτα
κρινάκια σε λίμνες, μέλισσες.
Ας κλείσουμε με μια προσευχή για τις μέλισσες.
5.
Ή αυτές οι λέξεις: Κυβερνοχώρος, μαύρος,
ευλογίες για να φέρουν
δώρα. Καλή τύχη με αυτό και με τη συλλογή
των θραυσμάτων από το λάδι στο οδόστρωμα.
Προσκυνητής ή μετανάστης ή
εξόριστος που διανύει αυτή τη φάση του ημερολογίου
με ακρίβεια αράχνης. Μίλα
στο μεγάφωνο: κυβερνοχώρος, μαύρος.
Τώρα ενώσου με το σύνολο καθώς αυτό
απομακρύνεται από αυτό που έμαθε
από έναν ιεροκήρυκα, έναν μπάτσο, που σώθηκε
από την ψιθυριστή ηχώ:
Θέλω, θέλω.
6.
Πώς να αξιολογήσεις μία ρήξη. Στάσου στο κέντρο της
όπως ένα κακό παιδί στη λάσπη. Πειθαρχία
και τιμωρία. Καλή τύχη με αυτό.
Η παγκόσμια κομπίνα δεν υποστηρίζεται
από την ντόπια πελάτισσα, αυτή
θέλει τον βραχόκηπο
χαμηλωμένο ώστε το παιδί της να μπορεί να φτάσει
μαϊντανό, φασκόμηλο, δεντρολίβανο
και θυμάρι, στίχοι
από το χωνευτήρι. Ας κάνουμε μια δημοσκόπηση στο χωνευτήρι
και ας δούμε τι σκοπεύει να ψηφίσει.
Τσακ. Ας φάμε κι εμείς μια μπουκιά απ' το μήλο.
Φλασιά στην κάσα της πόρτας, δάκρυα στον νεροχύτη.
7.
Γυναίκα κουβεντιάζει για την οικειότητα. Είναι βαρετή
αλλά έχει το μονοπώλειο της αγοράς
της οικειότητας.
Μας λέει πως εμείς
πρέπει να μιλάμε πρόσωπο με πρόσωπο, μέσα
στο σύνολο των σχέσεων πως υπάρχουν πρόσωπα. Αυτή
προειδοποιεί για τον καθρέφτη που έχουμε στα χέρια μας.
Είστε κουρασμένοι από αυτές τις κοινοτοπίες, αυτές τις
προειδοποιήσεις, αυτές τις μελέτες που λένε πως
έχουμε χάσει την επαφή; Εμείς
γνωρίζουμε πως είμαστε τα εναπομείναντα όργανα ενός μουρμουρητού δίχως σώμα.
8.
Οπότε, ένα ανώνυμο υποκείμενο κληροδοτεί
χρυσούς, πράσινους, όλους του τους ανέμους
στη σκιά μας. Μην κοιτάζεις τώρα.
Γύρισε την πλάτη καθώς ο ήρωας
διασχίζει μια γέφυρα με
τη φόνισσα-ερωμένη του. Περπατά
κινούμενος από τη μία πλευρά στην άλλη, οι υπέροχοι ώμοι του
γέρνουν. Το νερό από κάτω κουβαλάει το παλτό του
στο ματωμένο συνάλλαγμα της θλίψης.
Είναι μια επιδραστική εικόνα της ανυπόφορης
ανοχής της διάρκειας, εξαιρετικής
και βίαιης. Το πράγμα αποσυντίθεται, ή λιώνει,
σαν χαρτί σε πλημμύρα, γίνεται δυσανάγνωστο
καθώς πέφτει πάνω στα αναχώματα.
Ο ήρωας Λούθηρος παίρνει το όνομά του από τον ήρωα Λούθηρο.
9.
Διάλεξε ένα χαρτί. Ένα οποιοδήποτε χαρτί.
Τι σου 'τυχε; Εννιάρι; Βασίλισσα;
Ποιο; Με μαύρα μπαστούνια ή
με κόκκινες καρδιές; Βάλτε τις ζώνες σας.
Ας πάρουμε ένα κομμάτι πίτσα.
Ας πάρουμε λίγα αυγά, λίγα σέσκουλα.
Ας πάμε κάτω στο ποτάμι
και ας δούμε τον ήλιο να δύει.
Ας ελπίσουμε για το καλύτερο.
Το ρολόι είναι ευφάνταστο,
έχει χρόνο ή εμείς φανταζόμαστε πως έχει χρόνο.
Δεν είμαι σίγουρη πώς να ζυγίσω
αυτό το δώρο, εγκεγκριμένο από τα αστέρια. Αυτά
παραμένουν αμετάβλητα παρότι είναι νεκρά.
Στέλνουν αυτό που προηγήθηκε αυτού
που ήρθε τελευταίο: φως, συνέπειες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου