αυτή η βροχή δεν είναι κάτι περισσότερο από μια ανυπόφορη και λεπτή ομίχλη
περπατάς προς τα εμένα
το ψύχος δεν μου τρυπά τα κόκαλα
καπνός αναδύεται από τα χείλη σου:
Προσπαθώ να γλιστρήσω ανάμεσα
αλλά ούτε εγώ δεν καταφέρνω να με πνίξω.
*
ανοίγω, μέσα στο σκοτάδι, τα μάτια, γυρίζεις στο κρεβάτι
η πλάτη σου μια πόλη με όλα τα φώτα αναμένα
αναρωτιέμαι πού θα ήταν το σπίτι μου & απαλά το κυκλώνω με τον δείκτη
οι ωμοπλάτες σου φουσκώνουν ενώ ψιθυρίζεις στον ύπνο σου.
βλέπω μικροσκοπικές πόρτες να μου ανοίγουν δρόμο.
*
πώς έμαθα να χορεύω
όταν κατάλαβα πως γεννήθηκα με αυτόν τον τρόπο
ούτε Γουάιλντ ούτε Βίκτωρ Ουγκώ αλλά γυναίκα
πως δεν πρέπει να κάνω πάρτι στους γοφούς μου
πως από εμένα ζητούν μόνο
να κλείνω τα μάτια και να ακολουθώ τα βήματά σου.
*
το πορτρέτο της πλάτης σου
μια τίγρης
εκτείνει τα οστά της στην ανατολή του ήλιο
αφού διασχίσει ένα απέραντο ποτάμι
την ίδια στιγμή που το φως
πέφτει πάνω στην ωμοπλάτη της
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου