Αν μπορούσες να τη δεις, αυτή που δίχως εσένα κοιμάται σε έναν ερειπωμένο κήπο στη μνήμη. Εκεί εγώ, μεθυσμένη από χιλιάδες θανάτους, μιλώ σ' εμένα για εμένα μονάχα για να μάθω αν είναι αλήθεια πως βρίσκομαι κάτω απ' το χώμα.
Alejandra Pizarnik
Κάτω από το χώμα τα αληθινά μας ονόματα κλεισμένα
στην πικρή πέτρα κοιμούνται ανίδεα
για τις ιδέες που περιφέρονται χωρίς κέλυφος για να προστατευτούν.
Πόσο παράξενο είναι για τους άλλους
να μας βλέπουν αποσυντεθειμένες επανασυντεθειμένες εμετικές βασίλισσες φανταστικών μπουρδέλων σε δάση αυτοκρατορίες και άδεια δωμάτια
τι αστείο που θα τους φαίνεται με τι συμπόνια θα διαβάζουν τις ρευστές μας λέξεις τις συσσωρευμένες φρικαλεότητες που ούτε έρχονται ούτε φεύγουν γιατί δεν έχουν τίποτα που να τις δένει σε μια μόνο λέξη. Όταν λέω ρητορική εννοώ απάτη αλλά επίσης ότι σφάλλω και δεν υπάρχει τρόπος να οργανώσω αυτό το μπιγκ μπανγκ ιδεών που δεν φτάνουν στον επόμενο νευρώνα.
Όλα αυτά για να πω πως ακόμα κι αν έβλεπες με πόσους διαφορετικούς τρόπους δοκιμάζω τη συνοχή και πως αυτός ο θαυμαστός τρόπος να αποτυγχάνω είμαι εγώ
δεν θα μπορούσες να με ονομάσεις, δεν θα ήμουν παράδειγμα της κλινικής σου περίπτωσης
η θαυμαστή γυναίκα που δεν ήξερε να μιλά
γιατί, θυμάσαι;
τα δικά μας ονόματα είναι κλεισμένα δεν υπάρχουν ονόματα κι εσύ είσαι προορισμένος να ακούς και να ξεχνάς
με ακούς δεν λέω τίποτα γιατί να πω
όταν κλείσεις τη σελίδα
η απουσία σημείων στίξης θα είναι η συνέχεια της ζωής σου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου