Εωθινό κατά το θερινό ηλιοστάσιο, με μελέτη γλωσσών και ρούχα εργασίας, Anna Phillips Bell (μετάφραση)

Τώρα, στα μέσα του καλοκαιριού, το πρωινό είναι ακόμα δροσερό.

Η χρονιά μπορεί να παγώσει στο γυμνό φως του Ιούνη.

Θα μπορούσα να μείνω εδώ, όπου δεν με φτάνουν τα μέιλ, ξαπλωμένη ανάσκελα, αραχτή όλη μέρα, πνευμόνια γεμάτα πού και πού με αέρα ψεκασμένο με αντικουνουπικό;

Ακόμα κι αν η κουζίνα έχει μυρμήγκια; Κι εσύ θα μπορούσες να πάψεις 

να φεύγεις από το σπίτι κάθε πρωί, με τα ωραία μαλλιά σου χτενισμένα, με τις όμορφες 

γάμπες σου να δείχνουν πως είσαι επαγγελματίας μέσα σε στενά παντελόνια;

Εμείς το ξέρουμε καλύτερα, διασπάσαι,

ο αέρας σε παίρνει κι εσένα μακριά από τα μέιλ,

μουρμουρίζοντας φράσεις σε άλλες γλώσσες,

τραγουδώντας τραγούδια που δεν θα ονομάσεις τραγούδια —

παρότι τα συνθέτεις και στροβιλίζονται

θυμίζοντας ήχους γάτας κατά μήκος του μισοβαμμένου διαδρόμου,

που είναι μικρό, ώστε να ταξιδέψει ένα τραγούδι. Μείνε,

μουρμούρισε τις λέξεις που μαθαίνεις,

και μετά πες τες σε μένα. Ας εμπλουτίσουμε τα ατελείωτα

σάντουιτς ντομάτας με ροδάκινα,

με κάτι άλλο, θα σκεφτούμε με τι.

Ποιος ζητάει από κάποιον να δουλέψει με αυτό το φως;

Ποιος βγαίνει από την πόρτα, το μικρό χάλκινο κουδούνι

ενοχλώντας, κουδουνίζοντας στο πέρασμά του;

Όχι. Αυτές οι μέρες είναι μεγαλύτερες

από τα πρόσωπά μας, από τον χρόνο, από τα δημοτικά γραφεία,

μας απλώνουν στις εκτάσεις του καλοκαιριού

απ' όπου δεν υπάρχει διαφυγή, όπου

αναπνέουμε μαζί όλους τους τρόπους της αναπνοής.