Αυτοπορτρέτο με Γυναίκα στο Μετρό, Hayan Charara (μετάφραση)

Απέναντί μου εκείνη

έκλαιγε σπαρακτικά, ενώ όλοι

γύρω της κοίταζαν

τα κορδόνια τους προσπαθώντας

να προσποιηθούν πως δεν βλέπουν.

Τόσο ξεδιάντροπη

στον θρήνο της οδυρόταν

λες και η κόκκινη γραμμή

ήταν ένα δωμάτιο στο διαμέρισμά της

και το απόγευμα

θα διαρκούσε μια ολόκληρη ζωή.

Είκοσι χρόνια μετά,

θα μπορούσα να έχω πει κάτι,

οτιδήποτε:

«Η κόκκινη απόχρωση του κασκόλ σου

είναι υπέροχη».