μερικές φορές σε ονειρεύομαι ως υπάλληλο ανθοπωλείου, άλλες ταμεία σε φαστφουντάδικο και σπάνια ίσως σαν συνδαιτυμόνα σε πλαϊνό τραπέζι- κάθε φορά ρωτάς αν έμεινα ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα κι εγώ διαπιστώνω πως είναι όνειρο καθώς ποτέ δεν θα έκανες κάτι τέτοιο
μετά, προσπαθώ να βρω τον κατάλληλο διακόπτη και τα πρόσωπα αρχίζουν να παραμορφώνονται, μετατρέπεσαι σε ένα φίλο απ' το στρατό, στη μάνα μου, σε μια ανεμώνη και τα χέρια σου τρέπονται σε τεράστια φίδια σαν αυτά που έπνιξαν τον Ηρακλή στην κούνια του κι εγώ τα αντιμάχομαι γενναία, συνειδητοποιώντας πως ο μόνος τρόπος να ξυπνήσω είναι να σ' αφήσω να με σκοτώσεις
έτσι συντελούνται κάθε νύχτα ή και πιο σπάνια δεκάδες μικροί ή μεγάλοι φόνοι στους οποίους είμαι θύμα θύτης ή μάρτυρας, όπως εκείνη τη φορά που σε είδα να διασχίζεις το δρόμο και δεν έβγαινε απ' το στόμα μου όσο κι αν πάλευα τ' όνομά σου, έτσι αρκέστηκα σε ένα "ε-εσύ" που έκανε το κεφάλι σου να γυρίσει βίαια προς το μέρος μου, κι ήταν κρίμα γιατί είχα φορέσει ένα φόρεμα που μ' έδειχνε τρομακτικά ψηλή και επίσης μπορούσα να πετάξω, οπότε προσγειώθηκα δίπλα σου προσπερνώντας την ασφυκτικά γεμάτη Εθνικής Αμύνης, ακριβώς σ' εκείνο το πορτάκι που βγάζει στο Φυσικό, σε ρώτησα τι κάνεις κι εσύ απάντησες πως τέρατα καταβροχθίζουνε την πόλη και δεν είναι καλός καιρός να πιάσουμε μια συζήτηση έτσι κι εγώ σου έδειξα ποια πραγματικά είμαι ξεκινώντας να σε πετάω στα κάγκελα με μια υπερκόσμια δύναμη ξανά και ξανά κι εσύ ξεστόμαγες λόγια που δεν ήθελα να ακούσω ενώ σε έλιωνα κάτω από τη σόλα μου. αφήνοντας σε πίσω μου περπάτησα λίγα μέτρα κι ύστερα είχε μουσική στο ρυθμό της οποίας χόρεψα χόρεψα χόρεψα μέχρι να ξυπνήσω το πρωί με μια άγρια ικανοποίηση που σίγουρα μαρτυρά πολύ περισσότερα απ' τ' ότι χρειάζεται να πάμε διακοπές
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου