ανάμεσα στα μαθήματα που μου δίνει η ζωή - ή μου παίρνει, κανά χαρτί για να σημειώσει ξέμπαρκο στίχο που της ήρθε και μετά κάπου θα βρει αυτή να τον ενσωματώσει, στέκομαι στ' αυτοκίνητο και κοιτώ τον δρόμο με μεγάλη περιέργεια, αναρωτιέμαι συχνά πώς σκέφτηκε κάποιος ότι η άσφαλτος είναι το κατάλληλο υλικό. Δεν είναι το Κατάλληλο Υλικό η Άσφαλτος, νομίζω. σκάει εύκολα, σαν τα χείλη μου, κοιτάω τα μάτια μου στον καθρέφτη, ανασηκώνω λίγο τις ρίζες των μαλλιών μου, σαν εκείνη την ταινία που έκανε πλαστική για να δείχνει νεότερος και τράβαγε λίπος και μαλλιά και πράματα χίλια δυο, ολόκληρη την ύπαρξή του αναδίπλωσε κάτω απ' τη ραφή. σκέφτομαι, ανάμεσα στα μαθήματα ότι θα είχε ενδιαφέρον να ξεκινήσω μια καινούρια τεχνική στα γραψίματα και ει δυνατόν να είναι τόσο καινούρια που να με εκπλήσσω ακόμα και εμένα με το πόσο πολύ με ξεπέρασα. μετά τρώω κάτι και ξεχνιέμαι. σε όσα χαρτάκια κι αν σημειώσω έξυπνες ιδέες που εκείνη τη στιγμή φρεσκοκομμένα μήλα απ' το δέντρο της Εδέμ, πάντα σαν τα ψάχνω να τα τοιχοκολλήσω μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες και τα ρσενικά, αχ αυτά τα ρσενικά. όσο περνούν τα χρόνια μου, τόσο πιο συχνά κατά τη συγκομιδή μαραίνονται
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου