Τις Τρίτες οι μέρες είναι πάντα λίγο πιο ξεχειλωμένες: ρεβέρ που δεν ξέρω να πατήσω γαζί. Τη μηχανή ποτέ να μάθω δεν κατάφερα γιατί όλο κάτι σπάει κάπου κολλάει η βελόνα και βρίσκομαι να λέω [την επόμενη φορά] σε επανάληψη το γράμμα που δεν στέλνεις μέχρι να είσαι απόλυτα σίγουρος πως φτάνει το τέλος. Αυτό είναι και το νόημα στα γράμματα, να έρχονται να πούνε όσα φωνήεντα δε θες να κυλήσει η γλώσσα σου- το όμικρον πάντα πιο πολύ απ' όλα με δυσκόλευε, είναι εκεί πού πάει ο αχός της θάλασσας όταν απομακρύνουμε απ' τ' αυτιά μας τα κοχύλια.
Σε πλάνο υποκειμενικό κατρακυλώ στο ψιλικατζίδικο κάτω απ' το σπίτι και ζητάω γαλάζια χαρτάκια. Δεν ξέρω αν ποτέ σου τα κάπνισες, ή αν όλα τα χρώματα μέσα μου ακόμα μοιάζαν ίδια. Τραυματισμένος από τη μοναξιά σου- διαπιστώνω πως έμεινες παιδί για πάντα, αδυνατείς να βγεις από το εφηβικό σου δωμάτιο- κλειδωμένος για χρόνια. μισός αιώνας έχει περάσει κι εσύ ακόμα μουρμουρίζεις τον ίδιο στίχο.
Λες δε θα γράψω ποίηση ποτέ, δεν το 'χω στο παν και κάτι φίλοι σου.
Λέω, δε μας ενδιαφέρει η ποίηση, γιατί η ποίηση είναι για όσους μπορούνε να νιώσουνε κάτι
Σε πλάνο υποκειμενικό κατρακυλώ στο ψιλικατζίδικο κάτω απ' το σπίτι και ζητάω γαλάζια χαρτάκια. Δεν ξέρω αν ποτέ σου τα κάπνισες, ή αν όλα τα χρώματα μέσα μου ακόμα μοιάζαν ίδια. Τραυματισμένος από τη μοναξιά σου- διαπιστώνω πως έμεινες παιδί για πάντα, αδυνατείς να βγεις από το εφηβικό σου δωμάτιο- κλειδωμένος για χρόνια. μισός αιώνας έχει περάσει κι εσύ ακόμα μουρμουρίζεις τον ίδιο στίχο.
Λες δε θα γράψω ποίηση ποτέ, δεν το 'χω στο παν και κάτι φίλοι σου.
Λέω, δε μας ενδιαφέρει η ποίηση, γιατί η ποίηση είναι για όσους μπορούνε να νιώσουνε κάτι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου