Πάλι θέλουν να λερώσουν
τη γη μου με αίμα εργατικό
αυτοί που μιλούν για ελευθερία
με χέρια βρώμικα.
Αυτοί που θέλουν να χωρίσουν
τη μάνα απ' τα παιδιά της
και να στήσουν απ' την αρχή
τον σταυρό που έσυρε ο Χριστός.
Θέλουν να κρύψουν τη ντροπή
που κληροδοτήθηκε μέσα στους αιώνες,
μα το χρώμα των δολοφονιών
δεν σβήνεται απ' τα κεφάλια τους.
Και διανύουν χιλιάδες μίλια
αυτοί που έδωσαν το αίμα τους
και σε γενναίες ροές
πολλαπλασίασαν τα ψωμιά.
Τώρα θέλω να ζήσω
μαζί με τον γιο και τον αδερφό μου
την άνοιξη που όλοι
παλεύουμε να χτίσουμε καθημερινά.
Δε με τρομάζουν οι απειλές
πάτρονες της μιζέριας,
το αστέρι της ελπίδας
θα συνεχίσει να 'ναι δικό μας.
Άνεμοι της πόλης με καλούν,
άνεμοι της πόλης με κινούν,
σκορπίζουν την καρδιά μου
και με γκρεμίζουν στη χαράδρα.
Έτσι θα τραγουδήσει ο ποιητής
ενώ η ψυχή του αντηχεί
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου