Ποιο είναι το μέτρο της ερωτικής απώλειας;
Δεν έχει βρέξει επί τρεις μήνες. Τα δέντρα τρυπούν το υπέδαφος, στέλνουν εφεδρικές ρίζες μέσα στο ξεραμένο έδαφος, ρίζες σαν ψαλίδια για να ανοίξει κάποια αρτηρία νερού-λίπους.
Τα σταφύλια έχουν ξεραθεί στ' αμπέλι. Ό,τι θα 'πρεπε να είναι στρόγγυλο και συμπαγές, να κρατάει στο άγγιγμα και να χύνεται στο στόμα, είναι πορώδες και καμένο. Δε θα έχω φέτος την ευχαρίστηση να κυλώ μπλε σταφύλια ανάμεσα στο δάκτυλο και τον αντίχειρά μου βρέχοντας την παλάμη μου με ιβίσκο. Ακόμα και οι σφήκες αποφεύγουν τη λεπτή καφέ σταγόνα. Ακόμα και οι σφήκες φέτος. Δεν ήταν πάντα έτσι.
Σκέφτομαι έναν συγκεκριμένο Σεπτέμβρη: Ξύλινο περιστέρι Κόκκινε Ναύαρχε Κίτρινος Θερισμός Πορτοκαλί Νύχτα. Είπες, "Σ' αγαπώ". Γιατί το πιο αναυθεντικό πράμα που μπορούμε να πούμε ο ένας στον άλλον παραμένει αυτό που επιθυμούμε να ακούσουμε;
Το "σ'αγαπώ" είναι πάντα μια παράθεση. Δεν το είπες πρώτος ούτε κι εγώ, κι όμως όταν το λες και όταν το λέω μιλάμε σαν άγριοι που βρήκαν τρεις λέξεις και τις λατρεύουν. Τις λάτρεψα μα τώρα είμαι μόνη πάνω σε έναν βράχο σχηματισμένο έξω απ' το σώμα μου.
Η αγάπη απαιτεί έκφραση. Δε θα μείνει ακίνητη, σιωπηλή, καλή, ήπια, να τη βλέπουν αλλά να μην κάνει θόρυβο, όχι. Θα ξεσπάσει σε γλώσσα εγκωμιαστική, σαν την ψηλή τονικότητα που θρυμματίζει το ποτήρι και χύνει το υγρό. Δεν είναι συντηρητική αγάπη. Είναι ένας μεγάλος κυνηγός παιχνιδιών και εσύ είσαι το παιχνίδι. Κατάρα στο παιχνίδι αυτό. Πώς μπορείς να κολλήσεις με ένα παιχνίδι που οι κανόνες του αλλάζουν διαρκώς; Θα με φωνάζω Αλίκη και θα παίζω κρόκετ με τα φλαμίνγκο. Στη Χώρα των Θαυμάτων όλοι απατάνε και η αγάπη είναι η Χώρα των Θαυμάτων έτσι δεν είναι; Η αγάπη κινεί τον κόσμο. Η αγάπη είναι τυφλή. Ό,τι χρειάζεσαι είναι η αγάπη. Κανείς ποτέ δεν πέθανε από ραγισμένη καρδιά. Θα το ξεπεράσεις. Θα είναι διαφορετικά όταν είμαστε παντρεμένοι. Σκέψου τα παιδιά. Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Ακόμα περιμένεις τον κύριο Τέλειο; την Κυρία Τέλεια; Και ίσως όλα τα παιδικά δικαιώματα;
Είναι τα κλισέ που γεννάνε το πρόβλημα. Ένα ακριβές συναίσθημα αναζητά μια ακριβή έκφραση. Αν αυτό που αισθάνομαι δεν είναι ακριβές τότε γιατί πρέπει να το πούμε αγάπη; Είναι τρομακτικό, αγάπη, που το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να χωθώ κάτω από ένα σιχαμένο καλάθι με ροζ λούτρινα παιχνίδια και να στείλω στον εαυτό μου μια ευχητήρια κάρτα που θα λέει "Συγχαρητήρια για τον Αρραβώνα σας". Αλλά δεν είμαι αρραβωνιασμένη - είμαι βαθιά διασπασμένη. Αναζητώ απελπισμένα τον άλλο δρόμο ώστε η αγάπη να μη με δει. Θέλω την μέτρια εκδοχή, την αδέξια γλώσσα, τις ασήμαντες χειρονομίες. Η ξεχαρβαλωμένη καρέκλα των κλισέ. Όλα καλά, εκατομμύρια κώλοι έχουν κάτσει εδώ πριν από τον δικό μου. Τα ελατήρια έχουν φθαρεί επαρκώς, το ύφασμα λεκιασμένο και οικείο. Δεν πρέπει να φοβάμαι, κοίτα, η γιαγιά και ο παππούς μου τα κατάφεραν, αυτός με κολλαρισμένο πέτο και αυστηρή γραβάτα, εκείνη τα κατάφερε, οι γονείς μου τα κατάφεραν, τώρα κι εγώ θα το κάνω ε; χέρια απλωμένα, όχι για να σε κρατήσω, απλά για να διατηρώ την ισορροπία μου, υπνοβατώντας ως την πολυθρόνα. Πόσο ευτυχισμένοι θα είμαστε. Πόσο ευτυχισμένοι θα είναι όλοι. Και ζήσαν όλοι αυτοί καλά.
Δεν έχει βρέξει επί τρεις μήνες. Τα δέντρα τρυπούν το υπέδαφος, στέλνουν εφεδρικές ρίζες μέσα στο ξεραμένο έδαφος, ρίζες σαν ψαλίδια για να ανοίξει κάποια αρτηρία νερού-λίπους.
Τα σταφύλια έχουν ξεραθεί στ' αμπέλι. Ό,τι θα 'πρεπε να είναι στρόγγυλο και συμπαγές, να κρατάει στο άγγιγμα και να χύνεται στο στόμα, είναι πορώδες και καμένο. Δε θα έχω φέτος την ευχαρίστηση να κυλώ μπλε σταφύλια ανάμεσα στο δάκτυλο και τον αντίχειρά μου βρέχοντας την παλάμη μου με ιβίσκο. Ακόμα και οι σφήκες αποφεύγουν τη λεπτή καφέ σταγόνα. Ακόμα και οι σφήκες φέτος. Δεν ήταν πάντα έτσι.
Σκέφτομαι έναν συγκεκριμένο Σεπτέμβρη: Ξύλινο περιστέρι Κόκκινε Ναύαρχε Κίτρινος Θερισμός Πορτοκαλί Νύχτα. Είπες, "Σ' αγαπώ". Γιατί το πιο αναυθεντικό πράμα που μπορούμε να πούμε ο ένας στον άλλον παραμένει αυτό που επιθυμούμε να ακούσουμε;
Το "σ'αγαπώ" είναι πάντα μια παράθεση. Δεν το είπες πρώτος ούτε κι εγώ, κι όμως όταν το λες και όταν το λέω μιλάμε σαν άγριοι που βρήκαν τρεις λέξεις και τις λατρεύουν. Τις λάτρεψα μα τώρα είμαι μόνη πάνω σε έναν βράχο σχηματισμένο έξω απ' το σώμα μου.
Κάλιμπαν: Τη γλώσσα μου τη μάθατε εσείς και σε τούτο μονάχα μ' ωφέλησε:
ξέρω να καταριέμαι- μακάρι να σας θερίσει η κόκκινη πανούκλα,
επειδή μου μάθατε να μιλάω τη γλώσσα σας**
Είναι τα κλισέ που γεννάνε το πρόβλημα. Ένα ακριβές συναίσθημα αναζητά μια ακριβή έκφραση. Αν αυτό που αισθάνομαι δεν είναι ακριβές τότε γιατί πρέπει να το πούμε αγάπη; Είναι τρομακτικό, αγάπη, που το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να χωθώ κάτω από ένα σιχαμένο καλάθι με ροζ λούτρινα παιχνίδια και να στείλω στον εαυτό μου μια ευχητήρια κάρτα που θα λέει "Συγχαρητήρια για τον Αρραβώνα σας". Αλλά δεν είμαι αρραβωνιασμένη - είμαι βαθιά διασπασμένη. Αναζητώ απελπισμένα τον άλλο δρόμο ώστε η αγάπη να μη με δει. Θέλω την μέτρια εκδοχή, την αδέξια γλώσσα, τις ασήμαντες χειρονομίες. Η ξεχαρβαλωμένη καρέκλα των κλισέ. Όλα καλά, εκατομμύρια κώλοι έχουν κάτσει εδώ πριν από τον δικό μου. Τα ελατήρια έχουν φθαρεί επαρκώς, το ύφασμα λεκιασμένο και οικείο. Δεν πρέπει να φοβάμαι, κοίτα, η γιαγιά και ο παππούς μου τα κατάφεραν, αυτός με κολλαρισμένο πέτο και αυστηρή γραβάτα, εκείνη τα κατάφερε, οι γονείς μου τα κατάφεραν, τώρα κι εγώ θα το κάνω ε; χέρια απλωμένα, όχι για να σε κρατήσω, απλά για να διατηρώ την ισορροπία μου, υπνοβατώντας ως την πολυθρόνα. Πόσο ευτυχισμένοι θα είμαστε. Πόσο ευτυχισμένοι θα είναι όλοι. Και ζήσαν όλοι αυτοί καλά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου