αλλαγή βάρδιας στη μέση του σαλονιού- με ενημερώνουν απ’ το κοντρόλ πως απολιθωμένα ζώα εισβάλλουν στα βάθη των ωκεανών προκειμένου να σβήσουν την κάψα τους.
με ρωτάς/ με τη δική μας την κάψα τι θα γίνει και πιθανώς δεν παίρνεις ποτέ καμια απάντηση γιατί δεν το είπες ποτέ έξω απ’ τη γλώσσα σου μόνο στο εσωτερικό της οδοντοστοιχίας σου έμειναν κάποιες σκέψεις για το εποικοδόμημα που στήνει το σώμα σου κάτω απ’ το δικό μου- στρατηγικά τοποθετημένος υπό μου
πιάνω το τιμόνι γερά, κροταλίζω τα νύχια μου σε δερματίνη ύψιστης ποιότητος, το χειρόφρενο κάποιες φορές δεν πιάνει με την πρώτη και με νιώθω να μη μπορώ να αντικρούσω τη μηχανική και τη μοίρα μου, σαν ορθή γωνία ο παππούς πηγαινοέρχεται από το μπάνιο στο σαλόνι και στην κουζίνα να δει αν η γιαγιά είναι ακόμα εκεί ή τον παράτησε στις τελευταίες τους ώρες, οι καυγάδες γίνονται μια επική συμφωνία σε κλιμάκωση, τα χρόνια παραγράφονται μόνο αν είναι εγκλήματα- οπότε η απόλυτα νόμιμή τους ζωή είναι καταγεγραμμένη λέξη προς λέξη στο συλλογικό ασυνείδητο- ο παππούς λέει, δεν πήραν ποτέ εκείνο το μαγαζί στο κέντρο των Ιωαννίνων όταν νύχτα μαζεύτηκαν με ηλεκτρική όλοι οι Εβραίοι της πόλης, κιούπια λάδι θα πουλούσε- με ενημερώνει
κι εγώ, ασθμαίνοντας πάνω από το πληκτρολόγιο φροντίζω να σας ενημερώσω με τη σειρά μου πως για όσους δεν αντέχουν του κόσμου αυτού τα πράματα η καλύτερη επιλογή είναι να διδάξουν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου