είδε τα καλύτερα μυαλά της γενιάς της
να γράφουν στο ίντερνετ
κι έχει σκεφτεί δεκάδες φορές [τι γράφεις ρε βλάκα] μα μετά μετανιώνει ενώ ξεφυλλίζει τα βιβλία στα ράφια: ωραία βιβλία, όμορφοι τίτλοι, προσεγμένες σελίδες με άγριες ράχες και μέσα τους ακόμα πιο όμορφα τα τυπωμένα λόγια - ειδικά αυτά για τον έρωτα / ακόμα κι αυτά του μπουκόφσκι, οι άκρατες του εκρήξεις, τυπωμένες σε σελίδες δημιουργούν μια απόσταση
μετά ηρεμεί και σκέφτεται πως διανύουμε μιαν άλλη εποχή, είμαστε άλλοι άνθρωποι και πάνω απ' όλα έχουμε τόσα δάκτυλα που γράφουν και τόσο λίγα που γυρνούν σελίδες- το βιβλίο πέθανε μαζί με κάθε ψευδαίσθηση σταθερότητας που έφερε ο κόσμος μας. τώρα οι ηλεκτρονικές ψηφίδες μας γεμίζουν μεγαλύτερη βεβαιότητα. όπως αποτυπώνουν σε πίξελ το ευμετάβλητο της ύπαρξης μας κι αυτό μοιράζεται σε εκατοντάδες χρήστες, η διαδικτυακή γραφή εδραιώνει τηn λήξη της εξουσίας του εντύπου, της οικονομικής ισχύς του αναγνώστη- και το λέει αυτό με πλήρη επίγνωση του πού απευθύνεται
να κι αν με διαβάζεις
να κι αν όχι
μα μην το παίρνεις προσωπικά, απλά είναι αυτή η απέραντη χαρά της αίσθησης που μου δίνει το γεγονός πως το μόνο που έχω πληρώσει για να σε φτάσω είναι το ίντερνετ- αν δεν το 'χω κι αυτό κλεμμένο
κι αν αυτό δεν είναι μια τεράστια γροθιά στον καπιταλισμό του συναισθήματος και της εποχής που το γεννάει- φορμαρισμένο, μιζεριασμένο και παντελώς αδιάφορο- τότε δεν ξ΄ερω αγαπημ΄ενε μου αναγν΄ωστα τι είναι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου