δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ξέρεις σαν κι εσένα να περπατάνε με τα χέρια, να γκρεμίζουν τοίχους, να ζωγραφίζουν σκιές στα πεζοδρόμια, να πυρώνουν με το βλέμμα τους σύννεφα.
κι εγώ, που παγώνω το χρόνο στις λέξεις, σ' εσένα διαρκώς μαθητεύω. παρατηρώ: πώς δε φοβάσαι τους δρόμους τις νύχτες, πώς ελαφρώς κρυώνεις το χάραμα, πώς τινάζεις τα άκρα σου στον παλμό του ονείρου
ήθελα να το γράψω κάπου ψηλά να το δεις, μα δεν έχω κλειδί απ’ την ταράτσα και περάσαν τα χρόνια- αλλάξαμε σπίτια. χάσαμε το δρόμο απ' το ένα στο άλλο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου