έχω εκτελέσει με απόλυτη επιτυχία όλες τις πιθανές εκδοχές στο μυαλό μου, τις σμπρώχνω απ' την άκρη του βλεφάρου στο κενό- κλαις κι είναι βράδυ, στον τοίχο σου απέναντι από ξύλου κρεμάμενη είμαι, απόλυτα βέβαιη πως τίποτα και κανένα άλλο δεν δύνασαι ν' αγαπηθείς ή ν' αγαπήσεις, αν σου χτύπαγα το κεφάλι θα μου γύρναγες και το άλλο. λερναία ύδρα των παθών μου, δώδεκα κεφάλια εσύ κι εγώ στον λάκκο [με φίδια ή λιοντάρια, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. σου είχα γράψει κάποτε τις πιο λυπημένες λέξεις]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου