να μ' αγαπάς τις Τρίτες, όταν η βδομάδα ακόμα δεν έχει φτάσει στη μέση- να σκέφτεσαι τη μέση μου. τα έκογχα μεγάλα μου μάτια- αυτό που θα ήμουν και είμαι
τη γυναίκα που είναι πιο απαλή απ' το Σουπλίν και κάθε τι μεσοαστικά συμβατικό
τις Τρίτες όλα είναι πιο εύκολα, ή ήταν, επειδή τα μπαρ ήταν κλειστά και η δουλειά κρατάει ως τις εννιά-μετά κανείς δεν βγαίνει στους δρόμους
να μ' αγαπάς τις Τρίτες που δεν έχω κάνει μπάνιο απ' την Κυριακή και η ζέστη του σπιτιού δεν αρκεί για να με βάλεις κάτω απ' το νερό και να με τρίψεις. ούτε κι η θέλησή σου
τις Τρίτες μαγειρεύω μακαρόνια, η ελάχιστη προσπάθεια να κρατήσω το σώμα σου κοντά στο δικό μου όταν γεμίζω το πιάτο. μετά το πλένω-λες να μη, θα το κάνεις εσύ αργότερα. μ' αυτό το αργότερα καλλιεργεί πενικιλίνη και ακάρεα που με καταβροχθίζουν στο στρώμα. κάνουν τη δουλειά σου
να μ' αγαπάς, όχι όπως τη μαμά σου, ή τον σκύλο που δε θυμάσαι πώς πέθανε. να με θες όπως τα στήθη που σκάνε πάνω στη μπάρα ενώ καπνίζεις το εκατοστό τσιγάρο της βδομάδας. πενήντα τη μέρα. η ταρίφα μας στην ύπαρξη- να μ' αγαπάς όπως πιστεύεις πως γίνεται κι εγώ απλά να ξέρω πως δεν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου