β.
υπάρχουν πλυντήρια δίχως στεγνωτήριο- υπάρχεις κι εσύ λεκές κρασί που απ' το λευκό μου φόντο τίποτα δε ξεπλένει. εγώ χαρτί, και μην αρχίζεις πάλι, οι αφηγήσεις μου, στο έχω ξαναπεί δεν είναι ιστορίες. από κάπου ξεκινάνε και μερικές φορές κάπου τελειώνουν- τότε αρχίζω να αναδεύω προσεκτικά τα σωθικά μου: το βασικό πρόβλημα είναι πως δεν ξέρω να χωρίζω τα χρωματιστά από τα λευκά. αναδιατύπωση: αρνούμαι πεισματικά να το κάνω γνωριζοντας πως τα ρούχα μου σταδιακά καταστρέφονται- μου παίρνω άλλα επενδύοντας σε γρήγορη μόδα λαγό με ρολόι στο πέτο που σε προσκαλεί να περάσεις μαζί του μέσα απ’ το δέντρο. τότε, μια μεγάλη ακρίδα που γελάει στην άκρη της αυλόπορτας, φοράει ημίψηλο καπέλο, έχει ένα ανούσιο όνομα ισχυρίζεται πως είμαι φτιαγμένη από ξύλο / η υγρασία μου ‘χει φουσκώσει το στέρνο κι επιπλέω πιο εύκολα στ’ ανοικτά, με καταπίνει μια φάλαινα- τώρα που στέγνωσα από σένα, μπορώ να λέω πως είμαι αληθινό παιδί
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου