βρισκόμαστε εδώ. μας χωρίζουν λεπτές γραμμές, μας φιλτράρουν ίνες οπτικές. ποιος μπορεί να μας δει με επάρκεια όταν χωρίς τη βοήθεια του καθρέφτη δεν θα ξέραμε πως μοιάζει το ίδιο μας το πρόσωπο. αν δεν ήξερα πώς μοιάζει το πρόσωπό μου θα μπορούσα να με μάθω μόνο από τον τρόπο που με κοιτάζεις. έχω κρατήσει σημειώσεις για κάθε μέρα της δικής μου ζωής- τώρα ήρθε η ώρα να τα διαβάσεις. θα ήθελα τα φωνήματα να είναι ανοικτά όπως τα βίωσα. δεν ξέρω πώς φτάσαμε εδώ. η ώρα είναι 1.1.1. σαν υποκεφάλαιο διπλωματικής εργασίας που μιλάει για την κατάρρευση των ηθών και την άρση της ατομικής μας ηθικής σε καιρούς πανδημίας. τη μισώ αυτή την κοπέλα. τώρα πάλι κάτι λέει. προσπαθώ να μην την ακούω αλλά η τεράστια γλώσσα της κροταλίζει σαν του φιδιού. καθρεφτίζεται και γυαλίζει νομίσματα. λατρεύει τη στιγμή πριν τη διάλυση και μισεί ό,τι επακολουθεί αυτής. ζούμε μπλεγμένοι σε γραμμές που ονομάζουμε όρια, μα ο καθένας μας τα φτιάχνει με ό,τι βρίσκει. τα δικά της μαδημένες τρίχες και λαστιχάκια απ' τα τυριά του σούπερ μάρκετ. αρκετά ελαστικά στην αρχή, μα πάντα στο τέλος καταλήγουν να σπάνε. περνάει τη ζωή της επαναπροσδιορίζοντας, έπρεπε να έχει γίνει μαθηματικός, αδιάκοπα προσεγγίζει σημεία που δεν μπορεί να αγγίξει- μειώνει την απόσταση φοβάται την πρόσκρουση στο έδαφος όσο τίποτα άλλο γι' αυτό ίπταται. παρ' όλα αυτά βρίσκεται εδώ. μου μιλάει ακόμα μόνο επειδή δεν μπορεί να με δει. you are here. οι συντεταγμένες δεν ψεύδονται όπως κι αν νομίζεις πως νιώθεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου