Την τελευταία φορά στάθηκα στα πόδια μου και κατά λάθος συνέθλιψα μια ολόκληρη πόλη.
Από τότε κρατάω τα πόδια μου ψηλά στον αέρα.
Μικρά πουλιά φωλιάζουν πάνω τους.
*
Το μόνο ταλέντο, πέρα από την όρεξη, με το οποίο ο θεός προίκισε την οικογένεια Ράντοβιτς, ήταν
το ταλέντο του να δηλώνεις το προφανές. Κι έτσι ο προπαππούς μου ο Ίλια, ο θεός να τον αναπαύσει, κάποτε είπε, Na sirotinju se i zecu nadigne. Αλλά παρότι οι λέξεις μπορούν να σκοτώσουν, δεν ήταν οι λέξεις που αποδείχτηκαν μοιραίες για τον προπαππού μου.
Ο προπαππούς Ίλια πέθανε από αχαλίνωτη όρεξη. Μια μέρα κατά τη διάρκεια της απογευματινής του σιέστας, έχοντας φάει, όπως τόσες φορές ως τότε, μια τεράστια μερίδα γαλοπούλα.
Κι έτσι εμείς, οι Ράντοβιτς, δεν είμαστε ιδιαίτερα ταλαντούχα άτομα, κι έτσι αυτά τα λίγα που
διαθέτουμε, είναι τα πιο θανάσιμα.
*
Η βαρύτητα είναι βαρετή.
Η βαρύτητα κάνει όλα τα πράγματα να κρεμάνε λιγάκι και μερικά από αυτά να πέφτουν.
Η βαρύτητα είναι ένας νόμος της φύσης.
Ο πατέρας μου, που είναι γιατρός, γνωρίζει τα πάντα για τους νόμους της φύσης. Γνωρίζει πως το α οδηγεί στο β που προκαλεί το γ, το οποίο με τη σειρά του γίνεται μια παγκόσμια σταθερά δ. Μερικές φορές έχει δίκιο μερικές όχι, αλλά είναι δύσκολο να διακρίνεις πότε.
Μια μέρα ο πατέρας μου μου εξήγησε τον νόμο της κληρονομικότητας.
Είπε, Ο γιος σου θα είναι μια ιδιοφυΐα.
Είπα, Γιατί όχι εγώ;
Εξαιτίας της κληρονομικότητας.
Αν είχα έναν γιο, το όνομά του θα ήταν Μπορ. Αυτό που πραγματικά θέλω είναι ένα σοκολατί Λαμπραντόρ το οποίο θα ονόμαζα Μπορ, ένα όμορφο σλάβικο όνομα, ωστόσο η μαμά μου λέει ότι είναι υπερβολικά καλό για σκύλο. Αντ' αυτού θα έπρεπε να το δώσω στον γιο μου. Αν είχα έναν γιο που δεν θα ήταν ένα σοκολατί Λαμπραντόρ με το όνομα Μπορ, θα ήταν ιδιοφυΐα.
Σήμερα έχω υπερβεί την κληρονομικότητα και επιτέλους έκατσα να γράψω αυτή την ιστορία. Με κάθε λέξη που γράφω, διαπιστώνω μια μικρή διαφορά. Τα πράγματα δεν είναι τόσο πράγματα πια, έχουν γίνει ελαφρύτερα και έχουν πάψει να γραπώνονται από τη γη. Αιωρούνται. Ο πατέρας μου αιωρείται, η μητέρα μου αιωρείται και το ίδιο κάνει το μεγαλύτερο κομμάτι της ανθρωπότητας, άνδρες και γυναίκες, ενώ κάποιοι, ακόμα αναποφάσιστοι, διαφεύγουν ανάμεσα στον παράδεισο και στη γη.
Τώρα περπατώ στη γη με συντροφιά τα ζώα που σταδιακά επιστρέφουν εδώ. Είμαι περικυκλωμένη από γάτες και σκύλους, εξαιτίας της απροσδόκητης κατάληψης του ουρανού τα πουλιά έχουν κατέβει κάτω, πετρίτες κοκκινολαίμηδες κοράκια, οι φοβισμένοι λύκοι έχουν κατέλθει από τους λόφους. Μας αρέσει εδώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου