Το τέλειο, το οποίο θα περιγράψω σε 16 στίχους - Diane Seuss (μετάφραση)

τα σύννεφα είναι νυφικά για Μεγάλες Όμορφες τρανσέξουαλ, μπλε πουλιά

στο χρώμα του μαλακτικού που ξεβάφει στη μαξιλαροθήκη. Οι παππούδες μου

κοιμόντουσαν σε ξεχωριστά κρεβάτια σε ξεχωριστούς ορόφους τους σπιτιού, η γιαγιά μου φυλούσε τα παπούτσια της

στα αρχικά τους κουτιά, έκρυψα ένα μπισκότο πίσω από τον καναπέ γιατί ήθελα να ακυρώσω

την επιθυμία. Ποιος ζωγράφισε πάνω στο ξύλο; Ποιος συνέθλιψε το γυάλινο χριστουγεννιάτικο

δέντρο και επινόησε τα αστέρια; Η πράσινη οσμή των καρπών που λιώναμε στη μέγκενη

μέχρι να ελευθερώσουν τα αρώματά τους, η μυρωδιά της καυτής ασφάλτου και των τεράστιων ισοπεδωμένων βατράχων

απ' τα τρακτέρ. Φορούσε τότε ο κόσμος αποσμητικό; δέναμε τις πλεξούδες μας με

λαστιχάκια; πασπαλίζαμε με ζάχαρη τους τάφους; πηδούσαμε τον φράχτη και ανεβαίναμε

στα άλογα του νεκροταφείου, που οι χαίτες τους ήταν σαν τα μαλλιά Βρετανίδων μοντέλων;

Ο ουρανός είναι μεγάλος αλλά πεπερασμένος, η ζωή μου είναι λεπτεπίλεπτη όπως εκείνος ο σταυρός με αλυσίδα,

όμορφος σαν μακριά ασημένια τρίχα, που μου αγόρασαν οι γονείς μου για τα Χριστούγεννα τη χρονιά

που αποφάσισαν ότι θα χρειαζόμασταν τη θρησκεία κι ένα σκυλί. Η γριά έκλεψε

τον σταυρό, οι άνθρωποι εξελίσσονται σε συλλέκτες ή σε κοράκια και στριμώχνουν τεχνητές οδοντοστοιχίες

στα στόματά τους, το σκυλί έζησε για λίγο, έπειτα γλίστρησε κάτω από τις ρόδες

ενός σχολικού λεωφορείου στο χρώμα του ηλιοβασιλέματος, όχι δεκαέξι γραμμές αλλά δεκαπτά, όχι παπαρούνες

αλλά μολόχες, οι σκούρες μωβ προς τις οποίες πετούν τα πουλιά και εξαφανίζονται