μεταφράσεις και κείμενα για όσο είναι ελεύθερη η διακίνηση στον ιστό © Ευσταθία Παλιοτζήκα (τρία έπσιλον, Ευσταθία Π.)
τα σύννεφα είναι νυφικά για Μεγάλες Όμορφες τρανσέξουαλ, μπλε πουλιά
στο χρώμα του μαλακτικού που ξεβάφει στη μαξιλαροθήκη. Οι παππούδες μου
κοιμόντουσαν σε ξεχωριστά κρεβάτια σε ξεχωριστούς ορόφους τους σπιτιού, η γιαγιά μου φυλούσε τα παπούτσια της
στα αρχικά τους κουτιά, έκρυψα ένα μπισκότο πίσω από τον καναπέ γιατί ήθελα να ακυρώσω
την επιθυμία. Ποιος ζωγράφισε πάνω στο ξύλο; Ποιος συνέθλιψε το γυάλινο χριστουγεννιάτικο
δέντρο και επινόησε τα αστέρια; Η πράσινη οσμή των καρπών που λιώναμε στη μέγκενη
μέχρι να ελευθερώσουν τα αρώματά τους, η μυρωδιά της καυτής ασφάλτου και των τεράστιων ισοπεδωμένων βατράχων
απ' τα τρακτέρ. Φορούσε τότε ο κόσμος αποσμητικό; δέναμε τις πλεξούδες μας με
λαστιχάκια; πασπαλίζαμε με ζάχαρη τους τάφους; πηδούσαμε τον φράχτη και ανεβαίναμε
στα άλογα του νεκροταφείου, που οι χαίτες τους ήταν σαν τα μαλλιά Βρετανίδων μοντέλων;
Ο ουρανός είναι μεγάλος αλλά πεπερασμένος, η ζωή μου είναι λεπτεπίλεπτη όπως εκείνος ο σταυρός με αλυσίδα,
όμορφος σαν μακριά ασημένια τρίχα, που μου αγόρασαν οι γονείς μου για τα Χριστούγεννα τη χρονιά
που αποφάσισαν ότι θα χρειαζόμασταν τη θρησκεία κι ένα σκυλί. Η γριά έκλεψε
τον σταυρό, οι άνθρωποι εξελίσσονται σε συλλέκτες ή σε κοράκια και στριμώχνουν τεχνητές οδοντοστοιχίες
στα στόματά τους, το σκυλί έζησε για λίγο, έπειτα γλίστρησε κάτω από τις ρόδες
ενός σχολικού λεωφορείου στο χρώμα του ηλιοβασιλέματος, όχι δεκαέξι γραμμές αλλά δεκαπτά, όχι παπαρούνες
αλλά μολόχες, οι σκούρες μωβ προς τις οποίες πετούν τα πουλιά και εξαφανίζονται
Μου αρέσει να λέω τον γάμο γαμήσι
με την υποστήριξη της κυβέρνησης. Για να
επιστρέψω στον κόσμο πρέπει να μάθω
πώς να αγαπάω τον κόσμο πάλι. Το πρόβλημά μου
είναι η λέξη πάλι. Δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνω
επιτελέσεις. Έρχομαι από μια μακρά γενιά
πεινασμένων ανθρώπων που μισούν τα αποφάγια.
Η μόνη ταινία που έχω δει πάνω από μία φορά
είναι το πρώτο Φράνκενσταϊν. Είναι λες και τρως
μια υπερβολικά ξινή πίκλα. Σε συνεφέρει αλλά πονάνε
τ' αρχίδια σου. Έγινα ειδική
από νωρίς στο ρομάντζο επιλέγοντας να φοράω ροζ
κάλτσες ως το γόνατο στις κηδείες. Κάθισα στο πάτωμα
της νεκροφόρας στη διαδρομή από την εκκλησία
στο νεκροταφείο, «κάνοντας το καλύτερο που μπορώ». Αυτό είναι
ρομάντζο. Όπως τη φορά που η μητέρα μου με πήγε να δω
τη Μαίρη Πόπινς στα όγδοα γενέθλιά μου και κατέληξε
να γκρινιάζει αδιανόητα. Καταλαβαίνω γιατί δεν σου άρεσε,
της είπα, αλλά το λάτρεψα επειδή είμαι παιδί.
Στην πραγματικότητα το σιχάθηκα όσο εκείνη.
Αυτό είναι ρομάντζο. Ή η φορά που πήγε στο σφαγείο
για να βρει μια καρδιά για την εργασία μου στη βιολογία.
Ήταν ακόμα ζεστή, τυλιγμένη σε λευκό χαρτί.
Της την παρέδωσαν όπως ένα νεογέννητο και αναγούλιαζε
στον δρόμο για το σπίτι. Αυτό είναι ρομάντζο. Ένας ποιητής έγραψε
πως λατρεύει την οικονομία και απαιτεί ακρίβεια.
Έκατσα κι έψαξα τα αντίθετα:
υπερβολή, άγνοια, απερισκεψία, αμέλεια, σπατάλη.
Ένιωσα σαν ένα φτωχό παιδί που βρίσκει ένα τάλιρο και τρώει μέχρι σκασμού
ζαχαρωτά. Από εκείνη τη στιγμή, οτιδήποτε
έφτιαχνα ή διαφήμιζα θα ήταν Ροκοκό. Φιόγκοι
και αχτίδες φωτός που στολίζουν το κηροπήγιο
της κρεμαστής κούνιας. Έχω αντιθετική
διαταραχή στην ποίηση. Θέλω να εκφράζω
τη γνώμη μου για αυτούς που εκφράζουν τη γνώμη τους.
Μακάρι να μπορούσα να πηδήξω στη ράχη μιας μοτοσυκλέτας
και να πάω στο χωράφι με τις γλυκοπατάτες όπου η μητέρα
τάρανδος χτυπάει τις οπλές της και μουγκρίζει, και να ξαπλώσω κάτω στο χρυσοκίτρινο
έδαφος τα μεσάνυχτα και να δω το μάταιο θέαμα των μουδιασμένων
μετεωριτών που περιστρέφονται άσκοπα και μοιάζει τόσο με βυζί
που πιστεύει ότι έχει φτάσει τη νιρβάνα. Και να παρατηρήσω
με κυνικό βλέμμα μια οικογένεια νυφίτσες τη μια πίσω από την άλλη
να βγαίνουν από τον βάλτο με τους κέδρους και να τρώνε καραβίδες από μια σκάφη. Θέλω έναν μπαμπά
αρκούδο να σκίσει στα δύο το Δέντρο της Ζωής ως τη μέση σκορπίζοντας
τα σκουληκιασμένα μήλα. Η λεκιασμένη με μούρα μουσούδα του
αποτελεί δείγμα του τι θα μπορούσαμε να ορίζουμε ως πραγματικότητα.
Θέλω η επόμενη στροφή που θα φτιάξω να είναι αδικαιολόγητη.
Όπως όταν σε βιάζουν ομαδικά σε ένα θερμοκήπιο όταν είσαι δεκατεσσάρων
και το ονομάζουν μήνα του μέλιτος. Υποθέτω πως σήμερα αυτό θα λεγόταν
τραύμα, μια λέξη που έχω μάθει να σιχαίνομαι. Είναι σαν ένα χαριτωμένο κουτάβι
που γέρασε και που το μόνο νέο κόλπο του είναι να χέζει στο σπίτι,
ή ένα Χαντζαπλαστ στο «χρώμα του δέρματος»
που ταιριάζει μόνο στο δέρμα του ιδιοκτήτη της εταιρείας
Χάντζαπλαστ. Μια λέξη μέσω της κατάχρησης μπορεί να καταλήξει κενή,
κάτι που είναι επίσης μια κοινοτοπία, προκειμένου να μη λες σε κανέναν πως τον αγαπάς.
Αν μπορείς να πεις το γαμήσι κάνω έρωτα θα σε δολοφονήσω στον ύπνο σου.
Μην πεις δέχομαι. Είναι αυτό που λένε οι χαμένοι, αυτό που λένε οι ψεύτες,
ποτέ μην πάρεις όρκο φορώντας ρούχα που πρέπει να κρεμαστούν
σε κρεμάστρες με βάτες.
Όταν οι γυναίκες δολοφονούνται
οι άνθρωποι στην τηλεόραση σχολιάζουν πάντα το πόσο χαρούμενο ήταν το θύμα.
Λες και αν ήταν ένα ευδιάθετο καναρίνι θα την είχε προστατέψει
από το να της κόψουν το λαρύγγι. Η συμβουλή μου είναι να μείνεις σε έναν δρόμο
στον οποίο κανείς δεν θα πει, όταν σε δολοφονήσουν,
πράγματα σαν αυτά δεν συμβαίνουν εδώ. Για παράδειγμα σε μια γειτονιά
όπου κάθε σπίτι είναι ντροπή
για τη Γαλλία. Ο ενήλικος γιος μου με παίρνει τηλέφωνο το απόγευμα για να ρωτήσει
αν ποτέ αγάπησα τον πατέρα του. Πώς μπορώ
να εξηγήσω πως η συζυγική αγάπη είναι αδιανόητο κλισέ;
Είναι λες και με ρωτάει αν μου άρεσαν τα ροδάκινα
όταν ήμουν μωρό. Προτιμούσα
τον καπνό, τις νυχτοπεταλούδες, τα κύπελλα μπόουλινγκ,
και να χρησιμοποιώ τσιμπιδάκι για να ξεριζώνω τον κατάφωτο κώλο από μια πυγολαμπίδα
ώστε να τον πασαλείψω στο δάχτυλό μου σαν βέρα.
Η παροιμία λέει πως ένας κυνικός είναι ένας πληγωμένος ρομαντικός
εκτός από τον Αρθούρο Ρεμπώ που γεννήθηκε και πέθανε
μια μισάνθρωπη μέγαιρα. Θα ήθελα να υποθέσω
πως ένας ρομαντικός είναι ένας κυνικός που έχει μολυνθεί
από αναστάσιμες μεταφορές και πιστεύει στην ακεραιότητα
ενός σωστά
σπασμένου στίχου. Ξέρω
κάποιον που είδε έναν διάσημο
τραγουδιστή να μεταφέρεται
από ένα ξενοδοχείο στο Βέγκας
πάνω σε ένα φορείο με έναν σπασμένο
γλόμπο στον κώλο του.
Να είσαι αυτός ο τύπος.
Μην είσαι Χριστός, να είσαι Σάβανο.
Μην είσαι σωτήρας, να είσαι λεκές.
Αν μπορούσες να τη δεις, αυτή που δίχως εσένα κοιμάται σε έναν ερειπωμένο κήπο στη μνήμη. Εκεί εγώ, μεθυσμένη από χιλιάδες θανάτους, μιλώ σ' εμένα για εμένα μονάχα για να μάθω αν είναι αλήθεια πως βρίσκομαι κάτω απ' το χώμα.
Alejandra Pizarnik
Κάτω από το χώμα τα αληθινά μας ονόματα κλεισμένα
στην πικρή πέτρα κοιμούνται ανίδεα
για τις ιδέες που περιφέρονται χωρίς κέλυφος για να προστατευτούν.
Πόσο παράξενο είναι για τους άλλους
να μας βλέπουν αποσυντεθειμένες επανασυντεθειμένες εμετικές βασίλισσες φανταστικών μπουρδέλων σε δάση αυτοκρατορίες και άδεια δωμάτια
τι αστείο που θα τους φαίνεται με τι συμπόνια θα διαβάζουν τις ρευστές μας λέξεις τις συσσωρευμένες φρικαλεότητες που ούτε έρχονται ούτε φεύγουν γιατί δεν έχουν τίποτα που να τις δένει σε μια μόνο λέξη. Όταν λέω ρητορική εννοώ απάτη αλλά επίσης ότι σφάλλω και δεν υπάρχει τρόπος να οργανώσω αυτό το μπιγκ μπανγκ ιδεών που δεν φτάνουν στον επόμενο νευρώνα.
Όλα αυτά για να πω πως ακόμα κι αν έβλεπες με πόσους διαφορετικούς τρόπους δοκιμάζω τη συνοχή και πως αυτός ο θαυμαστός τρόπος να αποτυγχάνω είμαι εγώ
δεν θα μπορούσες να με ονομάσεις, δεν θα ήμουν παράδειγμα της κλινικής σου περίπτωσης
η θαυμαστή γυναίκα που δεν ήξερε να μιλά
γιατί, θυμάσαι;
τα δικά μας ονόματα είναι κλεισμένα δεν υπάρχουν ονόματα κι εσύ είσαι προορισμένος να ακούς και να ξεχνάς
με ακούς δεν λέω τίποτα γιατί να πω
όταν κλείσεις τη σελίδα
η απουσία σημείων στίξης θα είναι η συνέχεια της ζωής σου
αυτή η βροχή δεν είναι κάτι περισσότερο από μια ανυπόφορη και λεπτή ομίχλη
περπατάς προς τα εμένα
το ψύχος δεν μου τρυπά τα κόκαλα
καπνός αναδύεται από τα χείλη σου:
Προσπαθώ να γλιστρήσω ανάμεσα
αλλά ούτε εγώ δεν καταφέρνω να με πνίξω.
*
ανοίγω, μέσα στο σκοτάδι, τα μάτια, γυρίζεις στο κρεβάτι
η πλάτη σου μια πόλη με όλα τα φώτα αναμένα
αναρωτιέμαι πού θα ήταν το σπίτι μου & απαλά το κυκλώνω με τον δείκτη
οι ωμοπλάτες σου φουσκώνουν ενώ ψιθυρίζεις στον ύπνο σου.
βλέπω μικροσκοπικές πόρτες να μου ανοίγουν δρόμο.
*
πώς έμαθα να χορεύω
όταν κατάλαβα πως γεννήθηκα με αυτόν τον τρόπο
ούτε Γουάιλντ ούτε Βίκτωρ Ουγκώ αλλά γυναίκα
πως δεν πρέπει να κάνω πάρτι στους γοφούς μου
πως από εμένα ζητούν μόνο
να κλείνω τα μάτια και να ακολουθώ τα βήματά σου.
*
το πορτρέτο της πλάτης σου
μια τίγρης
εκτείνει τα οστά της στην ανατολή του ήλιο
αφού διασχίσει ένα απέραντο ποτάμι
την ίδια στιγμή που το φως
πέφτει πάνω στην ωμοπλάτη της
Να συμβουλευτώ ένα μαντείο / Να ρωτήσω ένα κοράκι / Να
ξεθάψω την παλιά μου Μαγική Μαύρη Μπάλα / Να καλέσω
τη γιαγιά μου / Να ρωτήσω το κενό / Να ρωτήσω έναν εγκέφαλο
μέσα σε γυάλα / Να μιλήσω στον ηλικιωμένο άγνωστο
που ταΐζει τα πουλιά / Να ρωτήσω τους καλλιτέχνες /
Να ρωτήσω τους επιστήμονες / Να ακούσω τον
άνεμο που ουρλιάζει / Να ψάξω τα όνειρά μου
για απαντήσεις / Να ξεφυλλίσω τα σκονισμένα, παλιά
βιβλία μιας βιβλιοθήκης / Να μιλήσω σε ό,τι,
όποιον έχει ψυχή
Κατά το #43 του Κάτουλλου
Γεια σου, αγαπητή μου φίλη, λυπάμαι
Αλλά βρίσκομαι εδώ για να σου πω
Πως ποτέ δεν ήσουν κάτι σημαντικό
Γκριμάτσες όπως αυτές της μητέρας σου
Μύτη ούτε κατά προσέγγιση μικρή
Παντρεμένη με κάνα δυο ανθρώπους
Προκειμένου να κάθεσαι τώρα σε ένα σπίτι
Καθαρίζοντας ή μη ένα παράθυρο
Έκτακτο δελτίο: κανείς δεν νοιάζεται για τον χρόνο
Αλλά εσύ τον απολαμβάνεις λες και είναι τόσο ηθικό να είσαι συνεπής
Είσαι μια αληθινή ηθοποιός, ωστόσο μετά βίας προσεγγίζεις τον ρόλο
Κάποιας που δεν είναι τρελή
Όχι δεν μπορούν να σου πουν πως έχεις χοντρούς αστραγάλους
Αλλά αγαπημένη μου κυρία, ποιος θα ήθελε να έχει τον κώλο σου
Μόνο που τώρα θέλω εγώ
Εμφανώς συνδεδεμένες είμαστε, με τον χειρότερο τρόπο
Και για αυτό οφείλω να σου πω
Πως δεν είσαι καλός άνθρωπος
Μια εγκληματίας, πράγματι, ένα κάθαρμα
Όχι, αλήθεια, μια ψεύτρα
Είπε πως το άτομο ήταν ψυχρό, ίσως λίγο περιφρονητικό
Είπα, καλωσήρθες στη ζωή μου
Ξέρεις σε κάποιους ανθρώπους αρέσει η ιστορία
Ή θέλουν να γράψουν ιστορία
Αλλά εγώ είμαι ιστορία
Αν με είχες γαμήσει
Θα ήμουν οκ με το να είμαι η Πλαθ
Αλλά αντ' αυτού είμαι η Σέξτον
Αν κάποιος με ρωτήσει τι μου αρέσει
Δεν είναι το φαγητό ή το σεξ
Είναι το να κοιτάζω τα πράγματα και να είμαι ερωτευμένη
Δίχως να είμαι σίγουρη για το τι από αυτά μου πρόσφερες
Ποτέ δεν ήταν κάτι σημαντικό
Οπότε με αυτό
Φεύγω