Αυτοπορτρέτο με Γυναίκα στο Μετρό, Hayan Charara (μετάφραση)

Απέναντί μου εκείνη

έκλαιγε σπαρακτικά, ενώ όλοι

γύρω της κοίταζαν

τα κορδόνια τους προσπαθώντας

να προσποιηθούν πως δεν βλέπουν.

Τόσο ξεδιάντροπη

στον θρήνο της οδυρόταν

λες και η κόκκινη γραμμή

ήταν ένα δωμάτιο στο διαμέρισμά της

και το απόγευμα

θα διαρκούσε μια ολόκληρη ζωή.

Είκοσι χρόνια μετά,

θα μπορούσα να έχω πει κάτι,

οτιδήποτε:

«Η κόκκινη απόχρωση του κασκόλ σου

είναι υπέροχη».

Θρήνος, Isabelle Correa

Δεν μπορώ να σταματήσω να φλερτάρω, σκοτώστε με.

Η ζωή δεν είναι ταινία του Κιούμπρικ

ή ταινία εν γένει

η ζωή είναι βίντεο που τράβηξες στο σπίτι,

πάτησες το κουμπί και έγραψες από λάθος 

πάνω στην κασέτα του Νονού,

στο οποίο τρέχεις

ανάμεσα στα μπεκ,

παρανοϊκή.

Κάθε μέρα μια ακόμα μέρα

με Σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Πάντα θα νιώθω τόσα πολλά 

για σένα. Θέλω να σε παντρευτώ.

Θέλω να γκοστάρω την ενοχική

πάρτη σου. Θα αρχίσω να λέω

στον κόσμο πως είμαι σε φανταστικές δίαιτες

επειδή μπορώ - για παράδειγμα ότι τρώω μόνο τροφές 

που αρχίζουν από Κ

όταν έχει πανσέληνα και αμφίκυρτα φεγγάρια.

Ποιο είναι καν το νόημα του να λες την αλήθεια;

 Το εννοούσα όταν είπα πως σ' αγαπώ 

κι είδαμε πού με οδήγησε.

ο έρωτας αφήνει αποφάγια, Maria Giesbrecht (μετάφραση)

 Έχουν περάσει τρία χρόνια και ακόμα έχω το γαλλικό

πληκτρολόγιο στο κινητό μου. Πού και πού,

όταν σχολιάζω ποιήματα στο ίντερνετ,

διορθώνει αυτόματα τον έρωτα σε ελευθερία. (Που είναι ταιριαστό,

υποθέτω.) Έχουν περάσει τρία χρόνια και ακόμα κοιμάμαι

γυρισμένη προς το παράθυρο γιατί είναι καλό

να νιώθεις τον ήλιο όταν ξυπνάς. Κάθε φορά που βλέπω έναν σκίουρο

σκέφτομαι πώς, απόλυτα εκστασιασμένος

από την ύπαρξή τους, προσπαθούσες να τους ταΐσεις φιστίκια

από το κάγκελο του μπαλκονιού σου. Και πώς έρχονταν

σε σένα και απαλά σκουντούσαν με τη μουσούδα τους τα χέρια σου. Δεν έχω ποτέ πει βλακείες

για τους σκίουρους από τότε. Ο έρωτας αφήνει αποφάγια, το έχω μάθει.

Δεν είναι ποτέ μια καθαρή φυγή. Αλλά τι τρόπος

να πεις αντίο: να εδώ, σ' έχω αγαπήσει,

φύλαξε λίγο για αργότερα.

Πώς βγάζεις τα προς το ζην; Hadara Bar-Nadav (μετάφραση)

Μητέρα πλήρους απασχόλησης υπερπροστατευτική μάνα πλήρους απασχόλησης δασκάλα πλήρους απασχόλησης αποτυχημένη πλήρους απασχόλησης τρώω τα νύχια μου σε πλήρη απασχόληση βασίλισσα της ατέλειωτης μπουγάδας πλήρους απασχόλησης το 'χει χαμένο από την αϋπνία πλήρους απασχόλησης θα μπορούσα να κόψω το σπίτι μου στη μέση με την οικογένειά μου να κοιμάται ακόμα μέσα πλήρους απασχόλησης υπέρμαχοι της λευκής υπεροχής στην τηλεόραση πλήρους απασχόλησης πωλούνται καμπ Άουσβιτς μπλουζάκια πλήρους απασχόλησης άγχος πλήρους απασχόλησης οργή πλήρους απασχόλησης παίρνει χάπια πλήρους απασχόλησης στέλνω τα παιδιά του φαρμακοποιού μου στο πανεπιστήμιο πλήρους απασχόλησης μιλάω μιλάω μιλάω πλήρους απασχόλησης μες στις μαλακίες πλήρους απασχόλησης σκρολάρω ασταμάτητα πλήρους απασχόλησης ειδήσεις καταστροφής κατά παραγγελία πλήρους απασχόλησης όλα αυτά τα δεδομένα θα με πνίξουν πλήρους απασχόλησης ο πονοκέφαλος θα με διαλύσει μέσα από το μάτι του μαύρου δράκου μου πλήρους απασχόλησης zoom meetings που ρουφάνε όλο το διαθέσιμο φως της μέρας πλήρους απασχόλησης σέρνομαι προς τον θάνατο λεπτό το λεπτό πλήρους απασχόλησης στέκομαι στα τρία μέτρα απόσταση από κάθε τι ανθρώπινο πλήρους απασχόλησης λατρεύω τις νυχτοπεταλούδες στις οποίες στέκομαι πολύ κοντά και τις χαζεύω πλήρους απασχόλησης μασάω φύλλα σφενδάμου σε αργή κίνηση και έπειτα χώνω το γεμάτο πιτσιλιές κεφάλι του μέσα στο κολλώδες και γεμάτο κλαδιά κουκούλι του πλήρους απασχόλησης κρύβομαι μεσα στο κολλώδες κουκούλι της μέρας μου πλήρους απασχόλησης τρώω τα λυσσακά μου από μέσα ενώ κρέμομαι από μια κλωστή πλήρους απασχόλησης υψώνω τη μικρή λευκή σημαία μου πλήρους απασχόλησης δεν μεταμορφώνομαι σε κανένα φτερωτό πλάσμα πλήρους απασχόλησης γάμησε το όμορφο τέλος, πώς το παίρνω πάλι από την αρχή 

Ερωτηματολόγιο, Wendell Berry (μετάφραση)

 1.

Πόσο δηλητήριο είστε διατεθειμένοι

να καταναλώσετε για την επιτυχία της ελεύθερης

αγοράς και του παγκόσμιου εμπορίου; Παρακαλώ

ονομάστε τα δηλητήρια της προτίμησής σας.

2.

Για χάρη του καλού, πόσο

κακό είστε πρόθυμοι να κάνετε;

Συμπληρώστε τα παρακάτω κενά

με τα ονόματα των αγαπημένων σας

κακών και πράξεων μίσους.

3.

Τι θυσίες είστε έτοιμοι

να κάνετε για την κουλτούρα και τον πολιτισμό;

Παρακαλώ απαριθμήστε τα μνημεία, τους ναούς,

και τα έργα τέχνης που θα 

καταστρέφατε με μεγαλύτερη προθυμία.

4.

Στο όνομα του πατριωτισμού και

της σημαίας, πόση από την αγαπημένη μας

γη είστε πρόθυμοι να βεβηλώσετε;

Συμπληρώστε στα παρακάτω κενά

βουνά, ποτάμια, πόλεις, χωράφια

που θα μπορούσατε ευκολότερα να στερηθείτε.

5.

Αναφέρετε εν συντομία τις ιδέες, τα ιδανικά, ή τις προσδοκίες,

τις ενεργειακές πηγές, τις εκδοχές ασφάλειας,

για τα οποία θα σκοτώνατε ένα παιδί.

Ονοματίστε, παρακαλώ, τα παιδιά τα οποία

θα ήσασταν πρόθυμοι να σκοτώσετε.

Εωθινό κατά το θερινό ηλιοστάσιο, με μελέτη γλωσσών και ρούχα εργασίας, Anna Phillips Bell (μετάφραση)

Τώρα, στα μέσα του καλοκαιριού, το πρωινό είναι ακόμα δροσερό.

Η χρονιά μπορεί να παγώσει στο γυμνό φως του Ιούνη.

Θα μπορούσα να μείνω εδώ, όπου δεν με φτάνουν τα μέιλ, ξαπλωμένη ανάσκελα, αραχτή όλη μέρα, πνευμόνια γεμάτα πού και πού με αέρα ψεκασμένο με αντικουνουπικό;

Ακόμα κι αν η κουζίνα έχει μυρμήγκια; Κι εσύ θα μπορούσες να πάψεις 

να φεύγεις από το σπίτι κάθε πρωί, με τα ωραία μαλλιά σου χτενισμένα, με τις όμορφες 

γάμπες σου να δείχνουν πως είσαι επαγγελματίας μέσα σε στενά παντελόνια;

Εμείς το ξέρουμε καλύτερα, διασπάσαι,

ο αέρας σε παίρνει κι εσένα μακριά από τα μέιλ,

μουρμουρίζοντας φράσεις σε άλλες γλώσσες,

τραγουδώντας τραγούδια που δεν θα ονομάσεις τραγούδια —

παρότι τα συνθέτεις και στροβιλίζονται

θυμίζοντας ήχους γάτας κατά μήκος του μισοβαμμένου διαδρόμου,

που είναι μικρό, ώστε να ταξιδέψει ένα τραγούδι. Μείνε,

μουρμούρισε τις λέξεις που μαθαίνεις,

και μετά πες τες σε μένα. Ας εμπλουτίσουμε τα ατελείωτα

σάντουιτς ντομάτας με ροδάκινα,

με κάτι άλλο, θα σκεφτούμε με τι.

Ποιος ζητάει από κάποιον να δουλέψει με αυτό το φως;

Ποιος βγαίνει από την πόρτα, το μικρό χάλκινο κουδούνι

ενοχλώντας, κουδουνίζοντας στο πέρασμά του;

Όχι. Αυτές οι μέρες είναι μεγαλύτερες

από τα πρόσωπά μας, από τον χρόνο, από τα δημοτικά γραφεία,

μας απλώνουν στις εκτάσεις του καλοκαιριού

απ' όπου δεν υπάρχει διαφυγή, όπου

αναπνέουμε μαζί όλους τους τρόπους της αναπνοής.

από την Εποχή της ενηλικίωσης, Berta Garcia Feat (μετάφραση)

(Α)

παράτησα το πιάνο 

και την παρθενιά

για τα ίδια φιλολογικά κίνητρα 

"να αποτυγχάνεις περισσότερο" "να αποτυγχάνεις καλύτερα" όλα αυτά

δεν-είναι-ακριβώς-αυτό-το-ποίημα

το αντιγράφω πιστά το ματαιώνω το εξεγείρω πολύ 

φυσικά 

γι' αυτό έπρεπε να εγκαταλείψω τις σπουδές του πιάνου 

και την παρθενιά μου 

όχι-ακριβώς-την-ίδια-μέρα

                                        υπό απ' την ίδια

βροχή,

υπό την ίδια 

λάσπη,

ή πάχνη, ή αύρα, ή βροχή

                                τόσο ακουστική τόσο 

                                 ακατανίκητη πολύ 

φυσικά 

γι' αυτό,

έπρεπε να εγκαταλείψω το πιάνο και την παρθενιά

και τη βροχή και τη βροχή και τη βροχή που πέφτει

                           μες στην πεσμένη βροχή

όχι-ακριβώς-την-ίδια-μέρα

όχι-ακριβώς-χτες:

η λέξη 

αποτυγχάνει περισσότερο και καλύτερα 

η λέξη

λέξη

αποτυγχάνει περισσότερο και καλύτερα*

*μετά τον οργασμό τα αυτιά βουίζουν το κεφάλι πέφτει πίσω το τελειωτικό χτύπημα ένα τρυφερό χαστούκι στο ηβικό οστό κι έτσι η κραυγή και η φασαρία σβήνουν η μουσική εντείνει ό,τι ήδη εκεί προϋπήρχε η κραυγή του έρωτα μένει στη μέση σαν ανολοκλήρωτο φτέρνισμα ο έρωτας είναι ανολοκλήρωτο φτέρνισμα που κόβεται στα μισά από ένα άλλο φτέρνισμα• ένα αντανακλαστικό που τρίζει σκανδαλωδώς το κρανίο μου ακουμπάει το γλυκύτατό σου κρανίο ένα γραμμόφωνο που υπήρχε πριν από τη Σονάτα σε Ντο μείζονα εντείνει και επαναλαμβάνει τις επιθυμίες ενώ την ίδια στιγμή ενισχύει την ευεξια και βρίσκεται εκεί και δεν σταματά ποτέ. Αυτό το ψυχικό ουρλιαχτό δεν χρωματίζει το τραγούδι, μόνο αναδεικνύει την απίστευτη απόχρωση των αρθρώσεων των δακτύλων σου, και δεν είναι η νεότητα αλλά η ευσυνειδησία που εκτοξεύει την προσβολή μόλις έχεις φύγει δεν κατανοείς την ουσία του δέκατου έκτου σε ζορίζουν τα όγδοα και όταν φτάνω στο σπίτι διαβάζω στο πεντάγραμμό μου μια σημείωση από τον δάσκαλο του σολφέζ (1998-2000) διαβάζεις χάλια / παράτα τη μουσική δεν σου / βγαίνει πολύ φυσικά, διαβάζεις χάλια τείνεις προς την ποίηση

Ποίημα ενάντια στον έρωτα, Grace Paley (μετάφραση)

Μερικές φορές δεν επιθυμείς να ερωτευτείς αυτό το άτομο καθώς συμβαίνει

αποστρέφεις το βλέμμα σου από αυτό το πρόσωπο

μάτια και χείλη που μπορεί να σε κάνουν να αφήσεις τον θυμό

να ξεχάσεις την προσβολή να πάρουν τη θλίψη του να μην επιθυμείς

να ερωτευτείς γύρνα απ' την άλλη γύρνα απ' την άλλη την ώρα του πρωινού

το βράδυ μη σηκώσεις τα μάτια σου από το χαρτί

για να δεις αυτό το πρόσωπο σε όλη του τη συνέπεια μια

γλυκύτητα την ώρα που συγκεντρώνεται στο βιβλίο του

στα χέρια του οι σκληρές αρθρώσεις στα δάχτυλα από τα ξύλα για τον χειμώνα

σημαδεμένα δάχτυλα γύρνα απ' την άλλη αυτό είναι το μόνο που μπορείς

να κάνεις καθώς προσπαθείς να γλιτώσεις από τον έρωτα

Όταν τον είδε η Ευρυδίκη, Gregory Orr (μετάφραση)

 Όταν τον είδε η Ευρυδίκη

τυλιγμένο με έναν χοντρό μανδύα,

θα έπρεπε έχει καταλάβει

πως ήταν ζωντανός, 

ο τρόπος που έτρεμε

κάτω από τις άχρηστες πτυχές του.

Μα αυτό που είδε

ήταν το σύνηθες: ένας ξένος

χαμένος σε έναν καινούριο κόσμο.

Και όταν τον άγγιξε στον ώμο,

δεν ήταν κάτι

προσωπικό, μια πράξη καλοσύνης

που παρερμήνευσε.

Το να οδηγείς κάποιον

μέσα από τους δαιδάλους της κόλασης

δεν εξισώνεται με την αγάπη.

Το πρόβλημα με τις έγκαιρες προειδοποιήσεις, Charles Rafferty (μετάφραση)

 Οι άνθρωποι δεν γουστάρουν να φεύγουν απ' το πάρτι

εκτός κι αν το σπίτι όντως

έχει πιάσει φωτιά. Ακόμα και τότε, αν οι φλόγες

είναι αρκετά μακριά

ώστε να μοιάζουν όμορφες, θα τελειώσουν

το ποτό τους, θα πάρουν ακόμα μια γύρα

καναπεδάκια.

Το πώς συμβαίνουν τα πράγματα πάντα υπήρξε

ασαφές. Τυφώνες ξεκινούν

σ' ένα μέρος όπου δεν ζει κανείς.

Πράκτορες της κυβέρνησης αρχίζουν

να φοράνε μάσκες. Ο φασισμός είναι

μια λέξη που οι γείτονές μου δεν χρησιμοποιούν

ακόμα. Ακολουθούν

τον νόμο, λένε, και οι σειρήνες

έρχονται για κάποιον άλλο.

Δεν είσαι ποιητής μέχρι να σε προδώσει το κράτος, Darius Simpson (μετάφραση)

το να γράφεις ένα ποίημα είναι σε σχέση με το να ρίχνεις μπουνιά σ' έναν μπάτσο

ό,τι το να ρίχνεις μπουνιά σ' έναν μπάτσο συγκριτικά με το να το ρίχνεις μπλε

είναι σαν να συγκρίνεις μήλα με το να ρίχνεις μπουνιά σε έναν μπάτσο

θείο, το ουίσκι με φωνάζει με τ' όνομά σου πάλι

το αίμα κάτω από τον αυγουστιάτικο ήλιο με προκαλεί να πηδήξω

το βρόμικο μαχαίρι στον νεροχύτη τραγουδά την εκδίκηση

ανέγγιχτα πυρομαχικά ουρλιάζουν τη μοναξιά

είμαι αλήτης επειδή γράφω για τη θνητότητα του κράτους;

μπορεί μια αυτοκρατορία που επιδιώκει τον θάνατο ποτέ να πεθάνει;

πετάνε τα γουρούνια στην κόλαση ή βρίσκεται η κόλαση ήδη μέσα τους;

θα με κάνουν τα φτερά αγγέλου καλύτερο φυγά;

ο διάβολος και στους δυο μου ώμους λέει πάτα τη σκανδάλη

είμαστε όλοι το παιδί κάποιου που προσπαθεί να γυρίσει σπίτι

δεν είσαι ποιητής μέχρι να σε προδώσει το κράτος

Where is my man - Ana Rosseti (μετάφραση)

Ποτέ δεν σ' έχω τόσο όσο όταν σε ψάχνω γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι δεν μπορώ να σε βρω.

Μόνο τότε μου επιτρέπω να είμαι ερωτευμένη.

Μόνο τότε χάνομαι στην εμαγιέ ζούγκλα

αμάξια ή καρουζέλ, καφετέριες φίσκα,

φεγγάρια σε βιτρίνες, λαβίρυνθοι σε πάρκα

ή καθρέφτες, ενώ τρέχω πίσω απ'

όσα σου μοιάζουν.

Διαρκώς καραδοκώ.

Η πίσσα λιώνει το μαύρο της,
και είναι ο δρόμος κινούμενη ταράτσα,

από πουκάμισα και  φούτερ, τα χρώματά σου συγκρίνω

με το γαλάζιο του ουρανού ή το πράσινο του μαλαχίτη

που στο στήθος σου ξεκούμπωνα.

Απολαυστική αγωνία αν πιστέψω πως σε γνωρίζω

λιποθυμώ: όλο το δέρμα μου σε καλεί,

όλο μου το δέρμα σε εγρήγορση, προσηλώνομαι στα μάτια μου.

Η κόρη του ματιού μου αναζητά, κάθε ίχνος ελέγχει,

κάθε στοιχείο που με οδηγεί σ' εσένα

όλα προλογίζουν την άφιξή μου σ' εσένα,

επιβάλλεται και σε βρίσκει και σε ιδρύει,

σε προσεγγίζει, σε εγκαινιάζει και για πάντα μένεις.

Είναι άνοιξη ξανά, Halina Poświatowska (μετάφραση)

Είναι άνοιξη ξανά, άνοιξη τόσο παράδοξα οικεία: γιατί τότε η ποίηση πνίγεται με το σάλιο της; Το δέντρο έξω από το παράθυρό μου λογοκλέβει για εικοστή συναπτή χρονιά, προσθέτοντας πράσινα φύλλα σε πράσινα φύλλα. Τα άνθη της κερασιάς δεν διαφέρουν από την πρώτη κερασιά, η ίδια μυρωδιά με χτες διαποτίζει τον αέρα. Και, παρότι οι γέροι λένε πως είναι ενοχλητικό, η αδερφή μου φιλάει κάποιον κάτω από το ίδιο δέντρο στο οποίο φιλιόμουν κάποτε κι εγώ, μιμούμενη πάντοτε το πρώτο φιλί. Θα μπορούσα ακόμα να σου πω για τα γρασίδια, όλα τα γρασίδια που βλάστησαν από σπόρους πιστά κι επίμονα, το ίδιο, το ίδιο ακριβώς γρασίδι όπως μήνες πριν. Ο κόσμος δεν φοβάται να αντιγράψει όταν πρόκειται να φτιάξει νέα ζωή, και πάντα εξίσου παράδοξος και μονότονος μέσα στην επιμονή του είναι ο θάνατος. Γιατί τότε κρίνουμε τα ερωτικά ποιήματα, γιατί τα κατηγορούμε για την έλλειψη αιδούς τους και τα πρωτόγονά, χαοτικά τους βογκητά ευχαρίστησης, που πιστά αντιγράφονται αιώνες τώρα, αδιάφορα για το ποιος τα διαβάζει;

Τι είναι κινητό τηλέφωνο; Mairead Byrne (μετάφραση)

Κινητό τηλέφωνο είναι ένα είδος ρολογιού. Δεν το

χρησιμοποιείς για να δεις την ώρα. Αν και

φυσικά και μπορείς. Το χρησιμοποιείς για να βεβαιωθείς πως 

υπάρχεις. Στο μπαλκόνι — βρίσκομαι 

ακόμα εδώ; Στον δρόμο — βρίσκομαι εδώ; Στο

αμάξι — και τώρα, βρίσκομαι 

εδώ; Στη διασταύρωση — ω χριστέ μου 

άγνωστοι ολούθε — λεωφορεία — φορτηγά —

μαμά, στρίβω συνέχισε να μιλάς για όνομα

του θεού, ναι. Σου κάνεις σωματικό έλεγχο 

πιο αποτελεσματικά από κάθε μπάτσο.

Κινητό τηλέφωνο είναι ένα φορητό κρεβάτι. Ένα οικείο 

μέρος. Μεμβράνη φαγητού για το κεντρικό κτίριο

του μυαλού σου.

Τα κινητά τηλέφωνα είναι μια νέα διάσταση. Έχουν

φέρει επανάσταση στην αντίληψη 

του εντός & του εκτός. Δεν είσαι ποτέ εκτός. Εκτός 

αν είσαι σε κώμα. Κι όταν είσαι 

εντός, συχνά είσαι εκτός. Μπορεί να είσαι μέσα

στ' αμάξι σου, κουρνιάζοντας στα γόνατα

της καλής σου, εικονικά. Ή μουτρωμένος στον καναπέ,

κοιτάζοντας το τηλέφωνό σου να δονείται. Είσαι

«εντός» ή «εκτός»; Δεν μπορείς να πεις. Ένα κινητό

τηλέφωνο δημιουργεί πολλά αναπάντητα ερωτήματα

πάντοτε εντός εισαγωγικών.

Κινητό τηλέφωνο είναι ένα μοτέρ. Συνδέεις το κεφάλι

σου & προτού να το πάρεις χαμπάρι έχεις

ανταλλάξει ένα οικείο

πλαίσιο με ένα άλλο. Κινητό τηλέφωνο

είναι ένα τέιζερ που σε κρατά στο ενδιάμεσο ενώ

ταυτόχρονα δεν επιτρέπει καμία άλλη κατάσταση.

Βλέποντας τη Φίλη μου να Προσποιείται πως η Καρδιά της δεν Σπαράζει, Rosemerry Wahtola Trommer (μετάφραση)

Στη Γη, μόνο ένα κουταλάκι του γλυκού αστέρα νετρονίων

θα ζύγιζε έξι δισεκατομμύρια τόνους. Έξι δισεκατομμύρια τόνοι

ισούνται με το συνολικό βάρος κάθε ζώου

στον πλανήτη. Συμπεριλαμβανομένων των εντόμων. Επί τρία.

Έξι δισεκατομμύρια τόνοι μου φαίνονται αδιανόητο

μέχρι να αναλογιστώ πώς είναι να πνίγεις τον θρήνο-

ένα κουταλάκι του γλυκού, και είναι λες και έχεις καταναλώσει

έναν αστέρα νετρονίων. Πόσο πυκνό είναι,

πώς κουβαλάει μέσα του τη μνήμη της διάλυσης.

Πόσο δύσκολο είναι τότε να προχωρήσεις.

Πόσο αδύνατο είναι να πιστέψεις πως κάτι

θα μπορούσε να σηκώσει αυτό το βάρος.

Υπάρχουν πολύ λόγοι να συμπεριφερόμαστε η μια στην άλλη

με στοργή. Ένας από αυτούς είναι

το  θαύμα του να βρισκόμαστε εδώ μαζί

σε έναν πλανήτη που περιβάλλεται από άστρα που πεθαίνουν.

Ένας από αυτούς είναι ότι δεν μπορούμε να δούμε τι

έχει καταπιεί η καθεμία.

Άνδρας που μεταφέρει καναπέ - Tony Hoagland (μετάφραση)

Τι να συνέβη στη Σίντι Μόρρισον, εκείνη τη συμπαθητική νεαρή λεσβία;

Άκουσα πως μετακόμισε στην πόλη και σοβαρεύτηκε.

Αντάλλαξε τις αρβύλες της για ψηλά τακούνια και κομψό ταγιέρ.

Έχει ασφάλιση και κοπέλα δικηγόρο.

Προσωπικά, δεν θέλω να αλλάξω.

Είναι Ιανουάριος και ακόμα γράφω στο καρνέ μου Νοέμβρη.

Δεν θέλω να διαβώ το κατώφλι της χρονιάς.

Φοβάμαι πως κάτι θα καταρρεύσει πίσω μου.

Φοβάμαι πως το ίδιο μου το παρελθόν θα αρχίσει να με ξεχνάει.

Τώρα τα ηλιοβασιλέματα είναι σαν σάλτσα κράνμπερι

χυμένη πάνω στους κίτρινους λόφους, και ναι,

η ομορφιά αυτή είναι τόσο έντονη που πονάει —

πονάει γιατί δεν είναι προσωπική.

Κι ωστόσο κοιτάμε, καθόμαστε στα μπαλκόνια μας

και ατενίζουμε, — γεμάτοι ένταση, 

λες και κατεβάζουμε ένα σφηνάκι βότκα, σκέτο,

και έπειτα, νιώθουμε εξαγνισμένοι και λυπημένοι και κάπως Ρώσοι.

Όταν ο Ντέιβιντ βρέθηκε στην πόλη την προηγούμενη εβδομάδα,

του έκανα μια μεγάλη σκηνή για το πόσο στεναχωρημένος ήμουν

γιατί ήθελα στην επιστροφή να μεταφέρει στη Σούζαν

πως υπέφερα χωρίς εκείνη —

αλλά τότε έφυγε και ανακάλυψα

πως ήμουν δυστυχισμένος

—κάτι που με έκανε να νιώσω καλύτερα για μένα—

γιατί, στην τελική, δεν θέλω ο χρόνος να με αφήνει ανέγγιχτο.

Τι υπέροχη εκδρομή είναι αυτή,

αυτή η συνηθισμένη ζωή με τα μυρμήγκια και τα περιτυλίγματα των σάντουιτς,

με τα πρόστυχα ηλιοβασιλέματα και τις κηδείες-πακέτο για το σπίτι.

Και αυτός ο εξαιρετικά σύνθετος πόνος μέσα στο στήθος σου

αυτή η διαλυμένη επιθυμία

σαν ένα βαρύ έπιπλο μέσα σου

την κουβαλάς, σε καίει, σε ρίχνει —

τότε σταματάς, και ακουμπάς πάνω της.

Έχουμε αρκετές νεκρές φίλες - Lena Oleanderson (μετάφραση)

Έλα. Η πόρτα είναι ανοιχτή,
το σπίτι μου χάλια και
το ίδιο κι η καρδιά μου
αλλά η πόρτα είναι πάντα ανοιχτή.
Έλα. Θα φτιάξω σούπα,
πιθανότατα από κατεψυγμένα αλλά
το σημαντικό είναι
πως και οι δυο θα φάμε.

Δεν χρειάζεται να πεθαίνεις,
αλλά αν πεθαίνεις,
ή αν νιώθεις πως πρόκειται,

ή αν η ζωή είναι δύσκολη,

πάρε με τηλέφωνο, και θα εμφανιστώ.

Δεν χρειάζεται να είναι και τόσο άσχημα,
δεν χρειάζεται να είναι διόλου άσχημα,
αλλά αν είναι, παρακαλώ πάρε με.

Θέλεις να κάνω τα ψώνια;
Θέλεις να σφουγγαρίσω;
Χρειάζεσαι να σε κρατήσουν σφιχτά;
Δεν χρειάζεται να πεθαίνεις για να κρατήσουν σφιχτά.
Αν θέλεις να είμαι εκεί, το θέλω.

Είμαι ξανά στο πάτωμα του μπάνιου,
και αναπνέω με δυσκολία,
και τρώω με δυσκολία, και κοιμάμαι με δυσκολία,

ο κόσμος είναι ένα βαρίδι

που παλλινδρομεί στο στήθος μου τελευταία.

Και το να είμαι ζωντανή είναι βαρύ απόψε,
αλλά έχουμε αρκετές νεκρές φίλες.

Έλα.

Θεωρία της Αντικειμενικής Κατάρρευσης - Ali Shapiro (μετάφραση)

Αν ένα δέντρο πέσει στη γειτονιά σου και διαλύσει ένα κόκκινο στέισιον βάγκον που τελικά δεν οδηγάς εσύ, μπορεί κανείς ν' ακούσει πόσο δυνατά χτυπάει ακόμα η καρδιά μου; Αν αφήσω φλύαρα, ασυνάρτητα μηνύματα στον τηλεφωνητή σου ζητώντας συγχώρεση στις τέσσερις το πρωί, παραμένει εντυπωσιακό πως έχω κόψει το ποτό; Και αν απλά σε καλέσω και το κλείσω; Αν σε κλείσω σε ένα κουτί με μια φιάλη δηλητήριο και μια ραδιενεργή πηγή, στο τέλος θα ερωτευτείς και πάλι μιαν άλλη; Και αν δεν ανοίξω ποτέ το κουτί, θα είσαι για πάντα ταυτόχρονα ερωτευμένος με μιαν άλλη κι εμένα; Αν μου λείπεις, γίνεται να μη θέλω να σε δω; Αν σε αγαπάω, γίνεται στ' αλήθεια να μη μου λείπεις; Αν υπάρχει μια στεγανή πόρτα ανάμεσά μας και χρειάζεται ένας δαίμονας για να ανοίξει, θα πλημμυρίζει το σώμα μου θερμότητα κάθε φορά που νομίζω ότι σ' ακούω να χτυπάς; Και αν το σώμα μου είναι ένα απομονωμένο φυσικό σύστημα εντός του οποίου η εντροπία δεν μειώνεται ποτέ, θα χόρταινα ποτέ αυτή τη θερμότητα; Κυματίζει η σημαία, ή κυματίζει ο άνεμος, ή συνεχίζει ο άνεμος να ρίχνει τα μαλλιά μου στα μάτια μου για να είναι λες και τα πάντα κυματίζουν; Αν σ' αγαπώ και μου λείπεις αλλά δεν θέλω να σε δω, και αν αρχίσω πάλι το ποτό, κι έπειτα θέλω να σε δω αλλά δεν ξέρω πού θα σε βρω, και όλα τα δέντρα στο πάρκο μοιάζουν να καταρρέουν, συμβαίνει στ' αλήθεια; Ή καταρρέω εγώ; Αν το έχω χάσει τελείως αλλά μοιάζω να το διαχειρίζομαι μπροστά σου, έχει κάτι στ' αλήθεια χαθεί; Κι αν σ' αγαπώ αλλά ξεχνάω να σ' αγαπώ, ή αν σ' αγαπώ και ξεχνάω να στο λέω, ή αν θυμάμαι το δωμάτιο και τα ρούχα στο πάτωμα και πού βρίσκονταν τα χέρια σου και πού τα δικά μου αλλά δεν θυμάμαι την πόρτα, τότε πού έχεις πάει;

Νυχτερινό Ντελίριο - Andrea Rivas (μετάφραση)

I 

Ακολουθώντας την εντολή της κυρίας Ντάλαγουεϊ

βγαίνεις να αγοράσεις λουλούδια για να γεμίσεις

το ποτήρι μπίρας που ήπιες μαζί του

Λουλούδια στο χρώμα του

αποξηραμένα λουλούδια για να κρύψεις την απουσία του

Αλλά τα ανθοπωλεία της πόλης

δεν γνωρίζουν το χρώμα

της ξεθυμασμένης φλόγας.

Κανείς δεν κατάφερε να τα ζωγραφίσει

 –παρόλο που η βασίλισσα διέταξε να τους πάρουν το κεφάλι–

Σε κανέναν τόπο δεν βρέθηκε χρωστική ουσία που να μιμείται

Τον απαλό βρηχυθμό αυτής της φωνής

II

Η νύχτα ξεδιπλώνεται

το μπουκάλι από την κορυφή της βιβλιοθήκης

ψέλνει δικές σου λέξεις.

Διαβάζω τον φόβο σου.

Η αδυναμία σου μου κάνει χώρο

για να κρύβομαι από τις σκιές:

είναι η ευαλωτότητα που πια δεν κρύβεις

που μας δίνει ένα μέρος

όπου στυλώνουμε το βλέμμα.

III

είμαστε το κενό που έχει μείνει μέσα

στη σκόνη που συγκεντρώνεται στο βάθος

είναι η σκιά σου εμποτισμένη από τον φόβο μου

δίνοντας υπόσταση

στο αόρατο.

Η Πρώην του Επιμελητή - Caitlin Doyle (μετάφραση)

Επειδή έφυγες, παίρνω ένα βιβλίο στο κρεβάτι:

Η Φλόγα του Πάθους. Με το θηκάρι στον μηρό του,

ο Σερ Μάξιμος αποσπά την προσοχή της παρθένου

από την προσευχή της. «Το είδος έχει πεθάνει»,

έλεγες ενώ, παρασυρμένη από ιστορίες με γαμήλιους όρκους,

χιμούσα στο ράφι με τα Ρομάντζα. Έμαθα να λέω ψέματα

για τη μέρα μου, να συλλέγω Άρλεκιν κρυφά

όσο ήσουν στη δουλειά, το γραφείο σου γεμάτο

με κόκκινα στιλό. Μα πια με πιάνει χασμουρητό

όταν διαβάζω μετά τη γαμήλια νύχτα του ζευγαριού.

Κλείνω τη Φλόγα, πριν καν φτάσω στα μισά.

Το ξίφος του μαραίνεται ενώ εκείνη μιλάει ακατάπαυστα

για το πώς οι εραστές πρέπει να παραμένουν πιστοί. Θα έγραφα

ένα εναλλακτικό τέλος, αν μπορούσα, για σένα.